Winter

winter

Het is waar, zelfs het lekkerste klimaat gaat op een gegeven moment vervelen. Niet dat ik voortdurend denk: ‘schijt zeg, alweer 24 graden en een zonnetje’, maar zo nu en dan verlang ik toch naar winter. Het gevoel van overwinning als je een winterse bui getrotseerd hebt. Met een pot thee opwarmen terwijl je je verkneukelt over de mensen en hun hondjes die langs je raam geblazen worden.
Als ik dan toch mijn sadistische trekjes aan je openbaar, die ene sneeuwbal, zo’n 15 jaar geleden, die zo keurig tussen Peters kraag en nek landde, die memoreer ik elk jaar even.

Vanaf ons adres kun je met twee uurtjes rijden tot over je knieën in de sneeuw staan. En dat deden we dus ook, met zes volwassenen, acht kinderen en zeven sleetjes gingen wij het lange Martin Luther King weekend wel doorkomen! We maakten een sneeuwpop, bekogelden elkaar met sneeuwballen van achter sneeuwforten, roetsten van een heuvel en maakten engeltjes in de sneeuw. De kinderen vermaakten zich ook prima.

We stampten onze laarzen droog bij de deur, hingen de natte sokken bij de open haard en droogden de schoenen die toch niet zo sneeuwproof bleken, voor de zoveelste keer, met een haarföhn. We warmden op met een cocktail in de hot tub en maakten warme chocolademelk met marshmallows. Het was even compleet winter.

Maar het kon nog completer. Zeg nou zelf, wat is een winter zonder in het midden van de nacht je kind in een schone pyjama te hijsen? Zonder een schoon bed te improviseren omdat er geen droge lakens meer zijn? Het feest was toch niet compleet geweest, zonder de ontluisterende realisatie dat je kotsende kind eerder dat weekend met zes andere kindjes in een hot tub zat. Wat dan ook gelijk verklaart waarom jij niet de enige ouder bent die om vier uur ‘s nachts met een stokoude wasmachine staat te stoeien.
Als kersje op de taart, begeeft die wasmachine het ook nog. Immers, winter is geen winter zonder de vraag hoe je je laatste naar maagzuur stinkende spijkerbroek schoon krijgt.

Advertisements

Kinderopvang

preschool

Vorige week bezocht ik een preschool; de 8e als ik goed geteld heb. Daarnaast heb ik al zeker 15 dagverblijven en preschools gebeld en verworpen en oneindig veel websites bekeken.

Voordat je nu denkt dat ik een ontzettende pietlut ben, dit is mijn eisenlijst:

  • Een gezellige opvang waar Coen met leeftijdsgenootjes kan spelen
  • Bij voorkeur meerdere volwassenen op de groep
  • Parttime, of dat nou 4-5 ochtenden of 2-3 dagen is en welke dagen maakt me niet uit.
  • Niet: 1000 dollar per maand
  • Wel: gooien met zand
  • Niet: alfabet leren

Dus, wat zijn de opties en waarom is het zo ingewikkeld?

Er zijn Family Home Cares en Child Care Centers. Beide vangen kinderen op vanaf een paar maanden totdat ze naar school gaan. Family Home Cares kunnen van alles zijn: ik ben bij iemand geweest in een woonwagenkamp die een paar kindjes opvangt in haar slaapkamer en ik heb ze gezien waar ze meer dan 12 kinderen en personeel hebben. Het grootste bezwaar is dat ze zich richten op gezinnen met werkende ouders. Dat wil zeggen: fulltime. Een parttime plekje is, áls die al beschikbaar is, nauwelijks goedkoper. Daarnaast hebben ze meestal een wachtlijst, waardoor Coen, tegen de tijd dat hij een plekje zou hebben, ook in aanmerking komt voor een preschool.

Een preschool is niet per se een heuse school, het kan ook bij iemand thuis zijn waar de kinderen ‘s middags een dutje doen samen met 2 langharige teckels op de slaapbank. Het doel is om kinderen voor te bereiden op school en de algemene opvatting is dan ook dat kinderen moeten leren. Sommige geven zelfs huiswerk mee!

Omdat er zo weinig regelgeving is, zijn er ongelofelijk veel variabelen en dingen om zelf op te letten. Zo viel het mij op bij één van de scholen, dat de kinderen verschoond werden op hetzelfde aanrecht als waar het eten wordt bereid. In dat soort dingen ben ik misschien wel beetje een pietlut.

Preschools zijn vaak parttime, maar ook hier zijn de variabelen oneindig. De één heeft lange dagen, de andere alleen ochtenden of tot halverwege de middag, al dan niet met de optie om tegen betaling vroeger te brengen en/of later te halen. De meeste beginnen bij 2 of 2,5 jaar met uitschieters naar 1,5 of 3.
Sommigen hebben een prima website, vele één met weinig of gedateerde informatie en dan zijn er ook nog die niet te vinden zijn op het internet. Die laatste kwam ik op het spoor via een organisatie die me een lijst met namen en telefoonnummers gaf. Deze moest ik dus stuk voor stuk bellen om te achterhalen met wat voor soort school ik van doen had. Prijzen variëren van 50 – 85 dollar per dag.
Het is één grote jungle van opties, nadelen, haken, ogen en wachtlijsten.

De preschool van vorige week was in veel opzichten perfect: een kleine groep op een ruim, paradijselijk plekje waar kinderen lekker in de aarde mogen graven, fietsen en verkleden. ‘Play based’, oftewel leren door te spelen. Eén nadeel: ouders worden geacht 2 – 3 keer in de maand vrijwilligersdiensten de draaien. Ik kreeg afschuwelijke flashbacks naar de overblijfdiensten die ik in Nederland gedaan heb. Terwijl andere moeders het voor elkaar kregen de hele schare hand-in-hand vreedzaam naar buiten te drijven, (inclusief sjaal en bijpassende handschoentjes!) wist ik ternauwernood te voorkomen dat de ene kleuter de andere met zo’n schattig stoeltje de hersens insloeg. De rest van de groep was ‘m dan al lang gesmeerd, maar niet voordat ze de hele gang hadden bezaaid met broodtrommels, jassen en sjaals. Het kostte me vervolgens de rest van de lunchpauze om te achterhalen welk kind bij welk jasje hoorde. Als het uurtje er op zat was ik rijp voor een paracetamol en een dutje.

Ik zoek dus nog even verder.

Vakantie

Ik had voornemens voor deze zomervakantie. Het zouden 9 go with the flow relax-weken worden. Ik zou met 3 kinderen en 1 schetsboek naar het park gaan, een beetje doodlen, wat lezen, zo nu en dan wat opvoeden, visite uit Nederland ontvangen, wekelijks een cartoon maken, een Engelstalige portfolio site lanceren, dagelijks om 6 uur opstaan om te mediteren, een trui breien, regelmatig een stukje posten hier en op Betje.com, opvang vinden voor mijn wenskaarten en een Amerikaanse uitgever voor mijn jongste kind. Ik bedoel natuurlijk andersom. Maar gewoon lekker genieten van de vakantie dus.

Dat genieten is gelukt. Het ‘go with the flow’ ook, als worden verzwolgen door de golven van Crazytown daar ook onder valt.

In de praktijk was er ook nog het brengen en halen naar en van speelafspraakjes, kinderfeestjes, zwemles en Summercamp, bergen was, stapels boterhammen voor de kinderen uit de straat en kilo’s zand overal (echt overal). Verder een spontane vakantie naar Yosemite en visite uit Nederland die niet alleen ontvangen wilde worden, maar ook graag wat van LA wilde zien, uiteraard.

IMG_5372En zo kneurde ik met mijn wagentje vol kinderen en een oma naar Downtown LA en maakte een foto van ‘s wereld gelukkigste gezicht; ze verkopen erg leuke tasjes in Santee Alley. We stuiterden op een catamaran over de oceaan om dolfijnen te zien. Ik zette de wekker om 6 uur, om een wandeling te maken in Griffith Park voordat de hitte onze wimpers zou doen krullen. Ik racete naar Korea Town, overhandigde de autosleutel aan een boze man met een paardenstaart, die misschien niet zo eng was geweest als ik niet bij de uitgang naar binnen was gereden, maar die hoe dan ook de auto netjes weer voorreed na de Korean BBQ. We picknickten bij de oude verlaten dierentuin waar een wannabe Wonder Woman poseerde in een voormalig dierenverblijf.
Ik trok een LA Dodgers t-shirt aan om net te doen alsof ik iets van baseball snap. (We hebben gewonnen!) Ik dronk koffie uit een ‘cone’ op de Farmersmarket bij The Grove en liet me misselijk schudden in Universal Studio’s. Allemaal dingen die ik hoogstwaarschijnlijk deze zomer niet had gedaan als Lieke, Erik, Selene en Jonas gewoon een tentje op Texel hadden opgezet.
Zij lieten me allemaal weer een ander gezicht van LA en omgeving zien. Natuurlijk ook hun eigen gezichten en dat, lieve mensen, was het tofste gedeelte van deze zomervakantie.

 

Swarry


swarryAls een buurvrouw in Nederland me had uitgenodigd voor een gezellige ‘swarry’ dan had ik haar gewoon uitgelachen en terug ge-appt dat haar Franse spelling wat werk nodig heeft. Nu mijn Amerikaanse buurvrouw ons uitnodigt voor een swarry slaat bij mij de onzekerheid toe.

‘Kom ik over als een ‘miss know it all’ als ik vraag of ze soirée bedoelt? Welke dertiger heeft het eigenlijk over een soirée? Bedoelt ze misschien toch echt swarry? Google Translate weet niet wat het is, Urban Dictionary ook niet… Misschien is het iets heel hips en typisch LA en vind ik er daarom niks over? Ben ik een muts als ik vraag wat het is? Natuurlijk bedoelt ze gewoon soirée. Maar dan nog kan zij daar iets heel anders mee bedoelen dan gewoon een gezellig avondje thuis. Misschien gaan we wel roulette spelen en moet ik me straks vreselijk inhouden omdat ik haar de hele avond ‘ryannevaplu!’ hoor roepen. Misschien is een soirée/swarry dat je een wedstrijd doet wie de meeste saucissons tegelijk in zijn mond krijgt. Of gaan we ieder een gans voeden met een trechter en van zijn lever ontdoen. Of erger nog, behelst het een karaoke van Franse chansons?’

Eén ding is zeker, ze hebben geen zwembad, dus het is zeker geen poolparty. Gelukkig. Ik heb dan ook gelijk geëresveepeed.

Bikini

Vorige week had Victor een speelafspraakje. Dat is noemenswaardig, want hier gebeurt dat niet zo vaak als in Nederland. Er is op de school gratis naschoolse opvang en omdat iedereen zijn kind op een andere tijd ophaalt, kom ik de andere ouders nauwelijks tegen. Dat is dus heel anders dan in Nederland, waar de moeders (en een enkele vader) altijd netjes op een rij stonden met hun fiets aan de hand totdat de kinderen naar buiten kwamen in de setjes waarin ze wilden spelen. Het is hier zeker niet de gewoonte om een kind spontaan als extra bagage over je bagagedrager te slingeren. Speelafspraakjes moeten gepland worden, want de ouder gaat ook mee.

Gelukkig had Victor een vriendje op het oog waarvan ik weet dat hij toffe ouders heeft. En, zo bleek later, een zwembad in de tuin.

bikini1Wij togen dus vorige week zaterdag met een handdoek over de schouder naar het vriendje twee straten verderop. Ik was er niet helemaal zeker van of ik ook ter water werd verwacht, dus ik had voor de zekerheid een bikini in mijn tas gedaan.

Het water bleek de enige plek waar ik me kon ophouden, aangezien de hele achtertuin bestaat uit zwembad. Ik begaf me dus naar de badkamer, waar ik ontdekte dat ik deze bikini nog niet eerder aan had gehad sinds de geboorte van Coen. Dat bleek uit het feit dat mijn borsten 2 maten groter zijn dan toen ik deze bikini kocht. Mijn achterwerk daarentegen, is ogenschijnlijk ergens in een verhuisdoos achtergebleven. ‘Goed nieuws!’, zou je zeggen, maar op dat moment zat ik toch met een lastig dilemma: mijn handen gebruiken om het broekje op zijn plaats te houden of om een nipple gate te voorkomen.

Ik ken de ouders niet goed genoeg om er samen om te kunnen lachen, maar te goed om er schijt aan te hebben. Ik besloot me te concentreren op het broekje, aangezien topless altijd nog beter is dan bottomless. Peuter scheen dat te beamen, die gebruikte mijn topje als houvast, wat bepaald niet hielp om mijn tepels binnenboord te houden.

bikini2Al met al was het toch een geslaagde middag: ik heb kunnen voorkomen dat ik mijn broekje een paar meter verderop zag drijven, de kinderen hadden een geweldige tijd en we kregen bij vertrek de uitdrukkelijke uitnodiging om vaker te komen zwemmen. Blijkbaar hadden zij zich ook goed vermaakt die middag.

 

 

Halfjaar

We zijn inmiddels al een halfjaar in Amerika! Ik vind het hier veel leuker dan ik had verwacht. Soms zou ik wel zin hebben om naar de Albert Hein te fietsen voor een pond boerenkaas en een pak dubbelvla, maar over Ocean Park Boulevard scheuren in een zomerjurkje met uitzicht op besneeuwde bergtoppen heeft ook zijn charmes.

bloeienIk was van tevoren bang dat ik de seizoenen zou missen, maar dat LA die niet zou hebben is een misvatting. Weliswaar zijn de temperatuurverschillen door het jaar heen subtieler dan in Nederland, voorjaar in LA is alles behalve subtiel. Nergens in Nederland heb ik zoveel planten in bloei zien staan. Palmbomen hangen trossen met zaad in je blikveld en aloë’s groeien dingen die ik alleen maar kan associeren met gigantische asperge

asperges.

De mensen die ik mis zijn natuurlijk niet weg te strepen tegen de mensen die ik hier ontmoet. Maar wonderbaarlijk genoeg worden sommige relaties alleen maar sterker door de afstand. Toen mijn ouders ‘maar’ 200 km verderop woonden Skypten we nooit, sinds de verhuizing doen we dat soms. We zagen elkaar voorheen zo’n 10 -15 dagen per jaar, nu waren ze hier bijna de hele maand. En leuk dat dat was!

This slideshow requires JavaScript.

Voor het eerst in meer dan 15 jaar hadden we alle tijd om bij te kletsen, maar omdat ze hier zo lang bleven ging iedereen ook wel zijn of haar eigen gang. Mijn vader was zo blij als een vierjarige in Disneyland en crosste op een geleende fiets heel LA door. Mijn moeder genoot van het lekkere weer met haar boeken in de achtertuin.
Mijn vader haalde de kinderen van school en mijn moeder hielp Emma met haar huiswerk.
Daarnaast deden ze de was, de tuin, de vaat, verleenden assistentie bij het verwijderen van hechtingen en behandelen van wratten, lazen Coen en Victor voor, deden reparaties aan het huis, klusten een zandbak, speelden bordspellen met de kinderen en pasten op zodat Peter en ik ook eens met zijn tweeën op stap konden.

Zelfs dan hielden ze nog tijd over voor toeristische uitstapjes waar wij het afgelopen halfjaar niet aan toe waren gekomen. Ze zorgden ervoor dat ik plekjes ontdekte die ik nog niet kende hier in LA, bijvoorbeeld toen mijn vader zin had in Dimsum en ik ze dwars door Downtown naar Chinatown reed.

chinatown

Vandaag gingen ze weer weg en ik zal ze missen. Maar ze zijn hier nog niet uitgekeken en komen misschien wel weer een keertje terug. Dan mogen ze een paar Tony Chocolonely’s voor me meenemen. Die mis ik ook.

ER…

Als je kind ‘s avonds een gat in zijn kin valt, dan ga je natuurlijk naar…
A. Urgent Care
B. Pediatrics after hours
C. Emergency Room
D. Dat weet niemand, dus zeul je je 11.1 kilo baby van A naar B naar C.

Wie de wratpost heeft gelezen snapt dat het antwoord D moet zijn. En dat Coen 11.1 kilo is, weet ik omdat hier geen medische handeling wordt verricht zonder eerst lengte, gewicht en bloeddruk te meten.

Na 2 uur wachten bij de ER werden we geroepen. Coen die op mijn arm lag te slapen werd wakker. Dat kwam mij wel uit, want inmiddels moest ik gruwelijk plassen en ik ging er van uit dat de behandeling nu ook zou plaatsvinden. Ik werd in een behandelkamertje gezet met de mededeling: “het kan nog even duren mevrouw, zo’n 30-45 minuten”. Dat werden er ruim 100.

Daar zat ik dan, in een klein hokje, om 22.00 uur met een jongetje van 13 maanden met rode wangen en een jaap in zijn kin.
Hij ging een beetje piepen en ik ijsbeerde wat met hem door de gang. “Dat mag niet mevrouw, dat is een fire hazard!”
Ik ging terug in mijn hok en ontdekte dat die blauwe handschoentjes prima zijn op te blazen en lastig dicht te knopen. Even heb ik stilletjes lol gehad toen er zo’n grote blauwe handschoen de gang op stuiterde langs de chagrijnige verpleegkundige, maar toch werd het hokje na 45 minuten wel erg klein.

hechtingen

Ik besloot de opmerking van mevrouw Fire Hazard aan mijn laars te lappen. Coen rende de gang heen en weer en had de grootste lol. We werden weer teruggestuurd naar ons hok.
Coen liet luid en duidelijk horen dat hij het er niet mee eens was.
Op mijn vraag waar hij wel mocht bewegen en werd ik gewezen op het feit dat ik me in een ziekenhuis bevond. Ik had natuurlijk kunnen opmerken dat ik het al zo lang vond duren voordat ik mijn pizza kreeg, maar ik was niet meer zo in de stemming voor grapjes. Sterker nog, die fire hazard opmerking begon ergens op te slaan, er kwam rook uit mijn oren.

Na 3,5 uur wachten kreeg Coen een dwangbuis aan en 5 hechtingen in zijn kin. Om 00.30 uur konden we eindelijk naar huis, maar niet voordat ik 100 dollar had afgerekend. Een koopje, als je bedenkt dat een normaal consult van een halfuur 20 dollar kost.

Ik kreeg de instructie om op maandag terug te komen bij de kinderarts om de hechtingen te laten verwijderen. Toen ik dat deed werd eerst geconstateerd dat Coen nog altijd grofweg 11 kilo weegt, vervolgens dat het te vroeg was om de hechtingen er uit te halen en ook dat het de kinderarts met zijn dikke schaar niet ging lukken.
Dus ik moest 2 dagen later maar terugkomen en dan naar… surgery? Plastic surgery? ER aftercare? Oh dat bestaat niet meer… Op de dag zelf inchecken bij de ER en hopen dat je binnen 3 uur geholpen wordt? Of toch maar een andere pediatrist?

 

Wrat

wrat

Emma heeft een wrat. Het viel me pas op toen het ding al het formaat had van een aardappel. Nou ja, een krieltje, laat ik niet overdrijven. Bij nader inspectie vond ik nog twee kleintjes bij haar en één bij Victor.
Ergens diep van binnen weet ik wel dat je daarvoor goedjes kunt kopen bij de drogist, maar dat soort informatie ontvouwt zich pas in mijn brein als ik drie uur in het ziekenhuis heb doorgebracht met alle drie de kinderen.

Mijn moeder stuurde me vroeger naar het wrattenspreekuur zodra er een wratje te zien was, even aanstippen met het magisch dampende staafje en klaar was Betje. Maar ik had kunnen weten dat het er hier in Los Angeles anders aan toe gaat dan in een Gronings dorp in de jaren ‘80.
Een tijdje terug waren de achterkantjes van Emma’s oorbellen namelijk opgeslokt door haar oorlellen. Toen heb ik geleerd dat je hier voor alle medische toestanden met je kind naar de kinderarts gaat. Een consult kost 20 dollar en in beide gevallen leverde het me op wat ik al wist: ‘goh, die dingen zitten in haar oorlellen’ en ‘yep, dat is een wrat’. We werden voor de oorlellen doorverwezen naar een plastisch chirurg en op deze dag dus naar een dermatoloog.
Omdat het ziekenhuis 15-40 minuten rijden is (afhankelijk van het verkeer) lijkt het gunstig als je direct door mag naar de specialist, maar als je er zo tussen wordt gezet, kan de wachttijd oplopen tot meer dan een uur. Herinner me daar even aan als ik weer naar de kinderarts moet, ik schijn dat soort dingen makkelijk te vergeten.

Omdat Emma een klein trauma heeft opgelopen bij opperhork plastisch chirurg zat ze al te sniffen voordat de dermatoloog de behandelkamer betrad. Mij stond het huilen me ook nader dan het lachen. We waren al bijna twee uur in het ziekenhuis en Coen was dus al zeker een uur en driekwartier uitgekeken op het lege Tupperware bakje en verder had ik niks te spelen in mijn tas. We gingen immers enkel een paar wratjes aanstippen.
De dermatoloog bleek al even charmant als voornoemde plastisch chirurg. Wel deed hij twee zeer kundige observaties:

  • Dat is een wrat.
  • Dat ene kind is niet dapper genoeg voor een behandeling met stikstof.

Hij instrueerde de verpleegkundige om de wratten zo ver mogelijk weg te schaven en er cantharidin op te smeren. Bij Victor was dat zo gepiept, bij Emma was het enorm veel gepiep.
Ik probeerde Victor zo te manipuleren dat hij Emma gerust zou stellen. Hij zei: ‘het doet niet echt pijn hoor, nou ja… een beetje maar. En het doet bij jou veel minder pijn want jij bent groter.’ Toen Emma hem wees op het formaat van haar wrat viel hij stil en barstte Emma maar weer in huilen uit. De behandeling duurde zo bijna een uur.
Gelukkig hadden we de meest lieve, kundige, geduldige en geestige verpleegkundige die je wensen kunt. Terwijl ik Coen een bloeddrukmeter uit zijn handjes trok en Victor vroeg de vergrootglaslampdinges te laten staan vertelde hij dat een stukje duct tape ook wonderen doet bij wratten.

Gekkigheid

Heb je dat nou ook wel eens, dat je denkt: ‘wat zit dat arme schaap toch oncomfortabel in dat winkelwagentje. En is dit eigenlijk wel een hygiënische situatie?’
In Amerika zijn daar oplossingen voor.

In Amerika zijn namelijk overál oplossingen voor.

Heb je toevallig niet zo’n zin om een broek aan te trekken, dan run je al je errands gewoon vanuit de auto: eten, pinnen, brieven posten, medicijnen halen, je hondje naar de dierenwasstraat brengen, het kan allemaal ‘drive through’.
Wil je je boodschappen binnen een uur bezorgd hebben? Een kunstwerk van je moederkoek?  Balletdansen met een kind op je rug? Of liever tuinverlichting breien van een vuilniszak terwijl een papegaai in je oor schreeuwt? Ok, voor die laatste heb ik geen adresje maar als ik het kan verzinnen dan is het er vast. En als het érgens in Amerika te vinden is, dan zeer waarschijnlijk (ook) wel in LA.
Hier in LA woont heel de wereld. Als ik alleen al in onze straat kijk, dan zie ik Britten, Nieuw Zeelanders, Japanners, Vietnamezen, Chilenen, Amerikanen uit alle hoeken van het land en mensen van wie ik weer vergeten ben waar ze vandaan komen. En al die verschillende mensen nemen hun eigen producten en services mee. Je hoeft niet lang te zoeken om Deense broodjes, Dim Sum, hagelslag of Vegemite te vinden.
Of iemand die je huis babyproof maakt terwijl jij je tanden laat bleken in een mobiele salon in je voortuin.

Het lijkt wel alsof de natuur zich heeft aangepast aan alle gekkigheid om zich heen. Zonder ver van huis te gaan stond ik oog in oog met een kolibrie, struikelde haast over een opossum en spotte zomaar een pelikaan. (Wie een pelikaan niet zo bijzonder vindt heeft waarschijnlijk nog nooit geprobeerd om de weekboodschappen in zijn wangzakken te vervoeren.) Toen ik laatst een kudde badeendjes dacht te horen bleek er een groep parkieten over ons huis te vliegen.
En dan de planten!LAplanten

plantencollage

 

Als ik dan een plantje denk te betrappen op een saaie verschijning,

aloe1

dan groeit het ding vervolgens een drieëneenhalve meter lange een spriet waar ik de logica niet helemaal van inzie.

.aloespriet

Maar, ik heb geen recht van spreken. Ik behoor tot een species die een boodschappenkarretjeshoes heeft ontwikkeld voor extra hygiëne en comfort van een stelletje schoenzolenlikkende snotslingerfabriekers.

snotslingerfabriekers2

 

Serieus

Ik durf wel te stellen dat ze onderwijs behoorlijk serieus nemen in Los Angeles. Mensen hier zijn bereid om te verhuizen om hun kind naar een bepaalde school te brengen en de kwaliteit van de scholen zie je duidelijk terug in de huizenprijzen. Op Greatschools.org kun je precies zien hoe de verschillende scholen scoren en dan nog zijn er mensen die een 8 uit 10 niet goed genoeg vinden en 1000+ dollars per maand betalen voor een privéschool. Per kind.

In alle gevallen kun je verwachten dat je kind met koekjes langs de deuren mag om meer geld voor de school binnen te harken. Als de overheid iets niet subsidieert, zoals muziekles, toneel of kunstklassen, dan zijn ouders vaak wel bereid om dat met fundraisers alsnog voor elkaar te krijgen.
Hoewel de kinderen een jaar later beginnen aan school (met vijf gaan ze naar Kindergarten) voert het curriculum in het eerste jaar wel iets verder dan het leren vouwen van zestien vierkantjes. Victor is in Kindergarten al volop bezig met lezen, schrijven en rekenen. Hij krijgt zelfs al een beetje huiswerk mee. Dat zijn dan wel geinige projectjes zoals ‘tel de tanden in je mond’, ‘bedenk wat jouw droom is voor deze wereld’ of ‘bouw een Leprechaun val’.
Emma in 3rd grade (groep 5) heeft iedere dag voor ongeveer een uur aan huiswerk. Daarnaast moet ze dagelijks minstens twintig minuten lezen, noteren wat ze heeft gelezen en dat door een ouder laten aftekenen. Papierwerk met handtekeningen, daar houden ze ook erg van!

Van mij mag het wel iets minder serieus af en toe. Spelen met kinderen uit de buurt is misschien wel leerzamer dan blokken aan de keukentafel. Lezen is belangrijk maar voor de lange termijn lijkt het me beter als ze een boek pakt als ze daar zin in heeft. Bovendien, laat die kinderen nog even lekker kind zijn!

Deze week vierde de school de verjaardag van Dr. Seuss, schrijver en illustrator van een groot aantal populaire boeken. In Nederland zou zoiets waarschijnlijk gevierd worden met een boekenbeurs of een voorleesochtend. Als we erg enthousiast zijn laten we misschien wel een ballon op (niet een goed idee).

Op de school van Emma en Victor vierden we het zo:
Maandag: Crazy Sock Day. Draag je raarste sokken.
Dinsdag: Hat Day. Doe je lievelingshoed op.12801366_10205976824925401_3382634090047752660_n
Woensdag: Wacky Wednesday. De kinderen mochten rare combinaties maken van hun kleren, binnenstebuiten, achterstevoren, hoe gekker hoe beter!
Donderdag: ‘Oh, the places you’ll go.’ Kinderen mochten kleren aan die laten zien waar ze naar toe willen op vakantie. Emma en Victor grepen gelijk naar de oranje t-shirts, een duidelijk teken dat ze nog niet helemaal geacclimatiseerd zijn hier.
Vrijdag: Pajama Day. De kinderen mochten in hun pyjama naar school.
Dit was niet voor niets de uitsmijter, de kinderen vonden dit leuker dan alle crazy socks en hats bij elkaar. ‘s Avonds mochten ze weer terug naar school om een film te kijken in hun pyjama en slaapzak. Wat een feest!

IMG_3099

En het mooie was, al die gekkigheid werd door de docenten ook serieus genomen. Ik zag de directrice met een allerknulligst plastic kroontje, een andere medewerker had een gigantische hoed in de vorm van een taart. Blijkbaar was dat niet gek genoeg want hij had er ook allerlei dr. Seuss gerelateerde attributen aan hangen.
Emma’s juf had twee verschillende schoenen aan en van Victors meester weten we nu dat hij een Mario Brothers pyjama heeft.

wackywednesday

Betje.com