Olé olé, wij gaan naar…

Olé olé, wij gaan naar...

Gister hadden we een kleine onenigheid over het avondeten. Peter had zin in een Calzone met bolognesesaus. Ik vond een gebakken ei ook goed als dat betekende dat ik op mijn krent kon blijven zitten. Weliswaar is de pizzeria bij ons om de hoek, met een baby is vrijwel alles een project. Baby viel trouwens bijna in slaap, dus waarschijnlijk was het verstandiger om thuis te eten. Veel goedkoper ook.

Twintig minuten later zaten we in het Italiaanse restaurant. Het was er gezellig, baby lachte naar iedereen, kleuter genoot van onze aandacht want dochter was naar een kinderfeestje. Toen Peter vertrok om haar op te halen besloot ik met onze zonen een rondje om te lopen en een ijsje te eten. Er zijn dingen waar zelfs ik voor in beweging kom.

Kleuterzoon praatte me bij over “Daft Vader” en “Kluts Bouwers” (Clutch Powers) en ik genoot. En ik bedacht dat dit vaker gebeurt bij ons: Peter wil iets, ik blijf liever zitten, we doen het toch en het blijkt gewoon een goed idee.

Een tijdje geleden kwam hij met het idee om in Los Angeles te gaan wonen. Iemand die denkt in termen van ‘handig’ en ‘verstandig’ krijgt daar kortsluiting in haar hoofd van. Ik zag bergen papierwerk, grote hypotheekschulden, gebrek aan chocoladehagel en hartverscheurend afscheid. Ik houd van pakjesavond, straten met bochten en brood met een korst. Misschien heb ik zelfs liever zo nu en dan een hagelbui dan 365 dagen per jaar droog en kamertemperatuur.

Maar we gaan gewoon het wordt natuurlijk hartstikke lachen!

Advertisements