De reis

Wellicht heb je gedacht, na het lezen van mijn verhaal over de visa, ‘dat wordt wat met die 11 uur in het vliegtuig’. Dat dachten wij in ieder geval wel, maar het ging verrassend goed!
Ok, er was een incidentje dat Coen over mij heen kotste en ik me realiseerde dat ik voor Coen weliswaar 3 schone outfits in mijn tas had, voor mezelf alleen een schone onderbroek. Als je bedenkt dat de voorafgaande 9 uur voorbij waren gevlogen (haha!) mag je niet klagen. Het scheelde al dat we een hotel hadden pal tegenover de vertrekhal. We hoefden dus niet extra vroeg weg vanwege kans op file en wat er allemaal nog meer tegen kan zitten onderweg.
Zoals bijvoorbeeld toen we de avond ervoor met het taxibusje naar Schiphol al 2 x gestopt waren voordat we Gouda uit waren. Coen had het op een oorverdovend krijsen gezet. Uiteindelijk kreeg ik hem stil met een knap staaltje acrobatiek, waardoor ik hem in slaap kon voeden terwijl hij in de Maxi Cosi zat, maar dat lukte niet vanaf de stoel vóór hem, dus we moesten ons opnieuw arrangeren.
Emma was ook aan het brullen, officieel omdat ze haar gordel niet vast kreeg, wat niet verwonderlijk was omdat ze maar alvast haar zonnebril had opgezet om 19.00 uur ‘s avonds, maar het brullen had natuurlijk meer van doen met de vriendinnen die haar zojuist hadden uitgezwaaid.

Op deze zondag van de vlucht verliep alles vlotjes. Na het inchecken en de douane hadden we nog tijd om te ontbijten en toen we bij de gate kwamen was het boarden al begonnen.
Peter vond dit een goed moment voor een uitgebreid toiletbezoek en zo kwamen wij nog aangesneld toen de gate al dicht ging.
Een beetje jammer voor ons was dat we niet naast elkaar konden zitten en de stoelen langs het gangpad al bezet waren. Ronduit zielig was het voor de twee heren die ieder tot vlak voor het opstijgen 2 lege stoelen naast zich hadden en ongetwijfeld hadden gehoopt op alles behalve een gezin met 3 kleine kinderen. Maar, zoals gezegd, het ging boven verwachting goed. Ook bij aankomst waren we in no time door de douane en alle koffers verschenen op de bagageband, fijn!

Het lastigste stukje was weer de taxirit. Coen zat wederom vreselijk te krijsen en ik kon niet direct naast hem gaan zitten. Het weerhield Victor er niet van om in slaap te vallen, maar niet nadat hij Emma een paar klappen had verkocht waardoor ook Emma weer zat te brullen en ik natuurlijk ook. Maar hé, we zijn er!

IMG_20151025_144541

De laatste keer…

traktaties

Traktaties van Victor en Emma

De afgelopen week was de week van ‘voorlopig de laatste keer…’. We hebben ons te pletter getrakteerd.

Peter had zelf chocoladetruffels gemaakt voor zijn atletiekmaatjes. Niet in de laatste plaats omdat het zo geinig is om afscheid te nemen van volwassen mannen en vrouwen met een cacaorandje rond hun mond.

Wat de kinderen betreft wilde ik niet al te ingewikkeld doen. Ik heb eens lolly’s gemaakt van Oreo’s op een koffie roerstaafje. Dat was nu een toepasselijke traktatie geweest, maar destijds moest ik voor iedere 2 lolly’s die slaagden 4 mislukte opeten. Toen heb ik me voorgenomen om in het vervolg simpele traktaties te maken die ik zelf niet bijzonder lekker vind. Het werden rolletjes Mentos en Fruitella met een tekening/foto er op. Uitprinten, knippen, plakken, klaar. De juffen hadden duidelijk meer moeite genomen, van beide klassen kregen de kinderen een ingevuld vriendenboek mee naar huis. Emma’s juf had zelfs een tas laten bedrukken met een foto van de hele klas.

Maar goed, wij hadden dan óók nog een kinderfeestje, trakteren bij turnen, de laatste zwemles en een bezoek aan onze ouders in Groningen en Drenthe. Door al het afscheid nemen heb ik nauwelijks tijd om te laten doordringen dat ik deze mensen voorlopig niet zal zien. Ik kan me er ook nog weinig bij voorstellen dat we over een week op teenslippers rondslenteren aan de andere kant van de wereld. En dat dat geen vakantie is.

Waarschijnlijk is dit de laatste keer dat ik op deze plek een blogpost schrijf, de volgende keer is het avontuur écht begonnen!

Visa

Dat de verhuizer gepland staat, de tickets en hotelkamers geboekt en dat vervolgens je visa niet worden toegekend, dat zou natuurlijk enorm lachen zijn. Maar we wilden toch liever dat risico niet lopen. Om 8.30 werden we met het hele gezin op het consulaat verwacht voor een interview, dus om 6 uur ging de wekker. En om 8.00 stonden we op het Museumplein.

Het consulaat is gemakkelijk te herkennen aan de hekken er omheen. (De Amerikaanse vlag geeft het ook wel een beetje weg.) We konden aansluiten in de rij want we waren niet de enige met een afspraak om half 9. Na wat leek op een eeuwigheid vroeg iemand hoe laat het was. We zochten allemaal instinctief naar ons mobiel, maar niemand had die bij zich, want electronica is niet toegestaan in het consulaat.
Het bleek 8.15 te zijn. De kinderen waren het al beu. Ik vertelde dat ze normaal gesproken nu zo ongeveer naar school zouden fietsen.

Na een poosje kwam er een meneer naar buiten die ons instruëerde een rij te maken om de hoek van het gebouw. We begrepen zo snel niet wat hij bedoelde en zo werden we direct rechts ingehaald door een groepje Amerikanen. Emma hing inmiddels ondersteboven aan Peters broekriem, Victor constateerde luidruchtig dat de ‘politiemeneer’ op een aap leek.
Gelukkig hadden ze vanuit het consulaat ook opgemerkt dat een jongetje probeerde koprollen te maken over het afzettingslint en zo kregen we voorrang op het groepje gangsters dat was voorgepiept.

Bij het consulaat naar binnen gaan is een soort generale repetitie voor de vlucht: riem af, laarsjes uit, sleutels en portemonnee in het bakje en door de metaaldetector. De tas met kleurboek en luiers moest ook achterblijven. We kwamen in een klein zaaltje met een aantal rijen stoelen. Er was een televisie waar CNN news op draaide en 4 loketjes waar de interviews werden gedaan.

Na een halfuur vroeg Victor of de schooldag nu al om zou zijn. Emma nam van pure verveling en lamlendigheid 4 stoelen in beslag. Coen poepte zijn broek vol en wurmde zich uit de draagdoek. We hadden toen nog een heel uur te gaan.

Tegen 10 uur waren we aan de beurt. Peter was er in 2 tellen, het kostte mij wat meer moeite om me naar het loket te begeven. Coen zat inmiddels vacuüm gezogen aan mijn borst, de draagdoek losjes om me heen gedrapeerd (5 meter stof, voornamelijk rond mijn benen), Victor vond het lollig om zich door dat stuk stof te laten voorttrekken en Emma zat te mokken omdat ik stomme grappen maakte toen ze ‘raad het dier’ wilde doen.

Het interview stelde weinig voor; een paar vingerafdrukken, een vraag over Peters cv, een grapje van de ambtenaar en ‘veel plezier in LA’. Vijf minuten later stonden we weer buiten.
Echt lachen was dat.

dieren raden

Afscheid

wegaanjemissen-1

Veruit het grootste nadeel van emigreren is dat je niet je lievelingsmensen mee kunt nemen. Wij zijn van plan om binnen afzienbare tijd weer terug te komen, en je kunt natuurlijk Skypen en zo, maar het is toch een pijnlijk ding, dat afscheid. En een goed excuus voor een feestje.

We hebben er aardig wat avondjes aan besteed: doen we een feest bij ons thuis en past dat of moet er een partytent in de tuin? Laten we catering komen en wat dan? Doen we verschillende dingen voor verschillende groepen, krijgen de kinderen een eigen feestje? Of doen we het toch ergens anders, maar waar dan?
En toen stuitten we toevallig, op zoek naar een lunchtentje, op de Lichtfabriek in ons eigen stadje. We liepen per ongeluk de trap af in plaats van naar boven waar het restaurant is, en zo liepen we ‘ons’ feestzaaltje binnen. Klein genoeg om gezellig te zijn, groot genoeg voor onze groep en niet al te deftig. We besloten om verder ook maar niet ingewikkeld te doen.
Iedereen werd uitgenodigd voor een paar uurtjes in de middag, er was kaas, worst, een flinke bak Duplo en natuurlijk een groot gedeelte van de mensen die we gaan missen.

Sinds ik moeder ben heb ik geen bruiloft aan me voorbij laten gaan zonder een pak zakdoeken vol te snotteren. Ik schiet al vol bij de aanblik van een stel eendenkuikens en als een vriendin zwanger blijkt poep ik in mijn broek van pure extase. Ik had voor deze gelegenheid dan ook mega waterproof mascara aangeschaft.
Maar toen de eerste mensen vertrokken en nogal nadrukkelijk afscheid namen begreep ik eerst niet eens waar dat voor nodig was. Misschien had ik het te druk met iedereen te spreken of zit mijn hoofd te vol met alles wat er gaat gebeuren. Misschien kan ik me er nog niets bij voorstellen dat we straks 9000 kilometer verderop zitten of heb ik juist dat gegeven in de afgelopen tijd al een plekje gegeven.

Thuisgekomen hadden we de leuke taak om de brieven en kaartjes te lezen. Lieve mensen die de moeite hadden genomen wat herinneringen op papier te zetten. Een mooi gedicht, een pleidooi om vooral terug te komen…
Die mascara viel in de praktijk wat tegen.

De planning…

sinterklaasstrand

Ik kom er net achter dat ik al zeker 3 weken tegen iedereen zeg dat we over ongeveer een maand gaan vertrekken. Het is maar goed dat we de verhuisdatum in de tussentijd een week hebben opgeschoven, anders zouden we nog maar 2 weken hebben in Nederland!

De dagen glibberen als natte hotelzeepjes door mijn vingers en net als ik denk dat we goed op schema lopen ontdekken we dingen als: ‘je opstalverzekering doet het niet meer als je niet in Nederland woont. En trouwens, al je andere verzekeringen ook niet.’ Rechtsbijstand kan best handig kan zijn als je je huis gaat verhuren en een reisverzekering … dat hoef ik niet uit te leggen denk ik.

Ik ben zo iemand die zo rond de jaarwisseling gaat nadenken over de zomervakantie en als we terug zijn van vakantie begin ik zachtjes aan met de inkopen voor Sinterklaas. Volgens een dergelijke planning hadden we medio ‘98 moeten beginnen met emigreren. Liefst had ik gewacht op de perfecte huurder (een overijverige klusser met smetvrees had ik gedacht) om vervolgens de verhuizer te bellen, maar helaas werkt dat niet zo. Je huis is pas interessant als die beschikbaar is en een internationale verhuizer moet je 6 weken van tevoren inplannen.

Een vraag die iedereen stelt is of we al een huis en school hebben uitgezocht in Los Angeles. In Amerika werkt het zo dat een school wordt toegewezen op basis van je adres. Je kunt dus pas een huis uitzoeken als je een school hebt gekozen. Een school uitkiezen op basis van hun website en testscores zien wij niet zo zitten. We gaan dus straks bij aankomst pas scholen bezoeken en huizen bezichtigen. Behalve een Halloween feestje op het werk en een cultuurfeest op de Nederlandse school is er dus nog niks concreet voor de komende 2 jaar.

Sinterklaas inkopen heb ik ook nog maar niet gedaan, het zal er om hangen of de container vóór pakjesavond arriveert. Die spanning past wel bij het Sinterklaasfeest natuurlijk, ik vraag me toch af of je in de stemming komt voor een heerlijk avondje met 20 graden. Maar voel je vrij om kruidnootjes te sturen. Graag die met chocola. Het adres laat ik nog even weten. Hoop ik.