Afscheid

wegaanjemissen-1

Veruit het grootste nadeel van emigreren is dat je niet je lievelingsmensen mee kunt nemen. Wij zijn van plan om binnen afzienbare tijd weer terug te komen, en je kunt natuurlijk Skypen en zo, maar het is toch een pijnlijk ding, dat afscheid. En een goed excuus voor een feestje.

We hebben er aardig wat avondjes aan besteed: doen we een feest bij ons thuis en past dat of moet er een partytent in de tuin? Laten we catering komen en wat dan? Doen we verschillende dingen voor verschillende groepen, krijgen de kinderen een eigen feestje? Of doen we het toch ergens anders, maar waar dan?
En toen stuitten we toevallig, op zoek naar een lunchtentje, op de Lichtfabriek in ons eigen stadje. We liepen per ongeluk de trap af in plaats van naar boven waar het restaurant is, en zo liepen we β€˜ons’ feestzaaltje binnen. Klein genoeg om gezellig te zijn, groot genoeg voor onze groep en niet al te deftig. We besloten om verder ook maar niet ingewikkeld te doen.
Iedereen werd uitgenodigd voor een paar uurtjes in de middag, er was kaas, worst, een flinke bak Duplo en natuurlijk een groot gedeelte van de mensen die we gaan missen.

Sinds ik moeder ben heb ik geen bruiloft aan me voorbij laten gaan zonder een pak zakdoeken vol te snotteren. Ik schiet al vol bij de aanblik van een stel eendenkuikens en als een vriendin zwanger blijkt poep ik in mijn broek van pure extase. Ik had voor deze gelegenheid dan ook mega waterproof mascara aangeschaft.
Maar toen de eerste mensen vertrokken en nogal nadrukkelijk afscheid namen begreep ik eerst niet eens waar dat voor nodig was. Misschien had ik het te druk met iedereen te spreken of zit mijn hoofd te vol met alles wat er gaat gebeuren. Misschien kan ik me er nog niets bij voorstellen dat we straks 9000 kilometer verderop zitten of heb ik juist dat gegeven in de afgelopen tijd al een plekje gegeven.

Thuisgekomen hadden we de leuke taak om de brieven en kaartjes te lezen. Lieve mensen die de moeite hadden genomen wat herinneringen op papier te zetten. Een mooi gedicht, een pleidooi om vooral terug te komen…
Die mascara viel in de praktijk wat tegen.

Advertisements

2 thoughts on “Afscheid

  1. Hanneke says:

    Ik heb om die reden geen afscheidsfeest gegeven. Kreeg al hoofdpijn als ik eraan dacht…
    Heb ook geen “afscheid” genomen …maar tegen iedereen gezegd; tot gauw, we komen snel jullie weer bezoeken.
    Alleen het afscheid nemen van mijn 85 en 80 jarige (schoon) ouders en mijn zus (en bff) viel zwaar. Flinke brok in mijn keel, mij groot houden voor mijn kinderen…vreselijk dus….:(.
    In December gaan we terug voor vakantie. Zoveel zin in!! Maar na de vakantie het niet te vermijden afscheid, het blijft lastig…..

    Lieve groet, Hann

    Liked by 1 person

    • Betje says:

      Ik had van tevoren gedacht dat ik alles bij elkaar zou janken maar dat was dus niet zo. Maar ik wil niet naar Schiphol gebracht worden, dat vind ik dan weer te heftig.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s