Visa

Dat de verhuizer gepland staat, de tickets en hotelkamers geboekt en dat vervolgens je visa niet worden toegekend, dat zou natuurlijk enorm lachen zijn. Maar we wilden toch liever dat risico niet lopen. Om 8.30 werden we met het hele gezin op het consulaat verwacht voor een interview, dus om 6 uur ging de wekker. En om 8.00 stonden we op het Museumplein.

Het consulaat is gemakkelijk te herkennen aan de hekken er omheen. (De Amerikaanse vlag geeft het ook wel een beetje weg.) We konden aansluiten in de rij want we waren niet de enige met een afspraak om half 9. Na wat leek op een eeuwigheid vroeg iemand hoe laat het was. We zochten allemaal instinctief naar ons mobiel, maar niemand had die bij zich, want electronica is niet toegestaan in het consulaat.
Het bleek 8.15 te zijn. De kinderen waren het al beu. Ik vertelde dat ze normaal gesproken nu zo ongeveer naar school zouden fietsen.

Na een poosje kwam er een meneer naar buiten die ons instruëerde een rij te maken om de hoek van het gebouw. We begrepen zo snel niet wat hij bedoelde en zo werden we direct rechts ingehaald door een groepje Amerikanen. Emma hing inmiddels ondersteboven aan Peters broekriem, Victor constateerde luidruchtig dat de ‘politiemeneer’ op een aap leek.
Gelukkig hadden ze vanuit het consulaat ook opgemerkt dat een jongetje probeerde koprollen te maken over het afzettingslint en zo kregen we voorrang op het groepje gangsters dat was voorgepiept.

Bij het consulaat naar binnen gaan is een soort generale repetitie voor de vlucht: riem af, laarsjes uit, sleutels en portemonnee in het bakje en door de metaaldetector. De tas met kleurboek en luiers moest ook achterblijven. We kwamen in een klein zaaltje met een aantal rijen stoelen. Er was een televisie waar CNN news op draaide en 4 loketjes waar de interviews werden gedaan.

Na een halfuur vroeg Victor of de schooldag nu al om zou zijn. Emma nam van pure verveling en lamlendigheid 4 stoelen in beslag. Coen poepte zijn broek vol en wurmde zich uit de draagdoek. We hadden toen nog een heel uur te gaan.

Tegen 10 uur waren we aan de beurt. Peter was er in 2 tellen, het kostte mij wat meer moeite om me naar het loket te begeven. Coen zat inmiddels vacuüm gezogen aan mijn borst, de draagdoek losjes om me heen gedrapeerd (5 meter stof, voornamelijk rond mijn benen), Victor vond het lollig om zich door dat stuk stof te laten voorttrekken en Emma zat te mokken omdat ik stomme grappen maakte toen ze ‘raad het dier’ wilde doen.

Het interview stelde weinig voor; een paar vingerafdrukken, een vraag over Peters cv, een grapje van de ambtenaar en ‘veel plezier in LA’. Vijf minuten later stonden we weer buiten.
Echt lachen was dat.

dieren raden

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s