Lelijk

IMG_2381

Miriam uit Nederland woont al ruim 10 jaar in LA. Ze vertelde dat ze erg moest wennen, “vooral omdat het hier zo lelijk is”. Ik had het zelf nog niet hardop durven zeggen maar besef sinds ik hier woon ook dat ik op esthetisch vlak behoorlijk verwend ben. De steden waar ik gewoond heb zijn Groningen, Delft en Gouda. Hoewel die laatste de meest gezapige is van de drie, woonden we daar heerlijk. Het heeft een sfeervolle historische binnenstad, het verkeer is voor jonge kinderen op de fiets goed te doen en de directe omgeving van Gouda is hardlopersheaven. Je kunt er gerust een halve marathon lopen zonder 1 stoplicht tegen te komen. Wat je wel tegenkomt zijn watervogels, een landschap die door de seizoenen heen voortdurend verandert en stilte. Ik mis dat.
Wat bezielt me dan toch om in deze oneindig grote stad te gaan wonen? Durf ik zelf ook toe te geven dat ik het hier lelijk vind? Het is in ieder geval een opluchting om te horen dat je dat kunt doen zonder hier zo snel mogelijk weg te willen. Miriam heeft het in ieder geval naar haar zin in Los Angeles.

Petra verhuisde ruim een jaar geleden vanuit Gouda naar LA. Ze deelde met mij wat leuke winkels die ze had ontdekt. Eén daarvan was Marshalls. Ik vroeg aan haar: “bedoel je nou dat Schoenenreus meets Action ding?”. Ze zei: “je moet even door de lelijkheid heen kijken, dan vind je er echt leuke dingen voor weinig geld”.
Marshalls zit naast de school waar Emma en Victor 2 keer per week een uurtje engelse les krijgen. Dat (en dat ik een kniepert ben) was reden genoeg voor mij om deze lelijkerd nog een kans te geven. Petra had gelijk, toen ik de plastic winterlaarzen en kitcherige tasjes voorbij was gelopen vond ik te gek speelgoed voor Coen van gerecycled plastic (Green Toys). Er lagen prachtig geillustreerde puzzels die me deden denken aan het Franse merk Djeco, een fantastisch Super Hero tekenboek en rete geinige party crackers. Ik was in één keer klaar voor Sinterklaas.

IMG_2402Niet veel later kwam ik een blog tegen met de titel: THIS UGLY BEAUTIFUL CITY
Je raadt het al, het gaat over Los Angeles. Ik las een stukje over ‘tide pooling’. Als het eb is, dan valt er van alles te ontdekken op de rotsen en in de lagunes die tevoorschijn komen. De blogster schrijft er over:

“To the naked eye sometimes these places just look like puddles and rocks. When you are there do me a favor and take a moment. Be still. If you look into the pools of water you can see the small creatures, hermit crabs skittering about and kicking snails out of their shells, anemone undulating, sea hare slowly moving looking for snacks, and things you thought were rocks and rings of sand suddenly move.”

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik Los Angeles echt lelijk vind of gewoon anders. Wat het lelijk maakt zijn de eindeloze stromen auto’s en de snelwegen die dwars door de stad lopen. Tankstations, kantoren en grote winkels die wij keurig verbannen naar de randen van de steden staan hier midden in woonwijken. Of eigenlijk weet ik niet zo goed wanneer je hier spreekt van een woonwijk of een winkelgebied.
LA is één grote erwtensoep van wegen, palmbomen, schattige woonhuisjes met deftige voortuintjes, kantoren, reclameborden, hippe winkeltjes verstopt in betonnen blokken, tankstations, uitbundig bloeiende planten, Starbucksen, strand, bergen, electriciteitsdraden waar eekhoorns overheen rennen en mensen in alle soorten en maten.
Niet in de eerste plaats mooi nee, maar er valt een hoop te ontdekken. Je moet alleen soms twee keer kijken.

P.S. Mocht je je afvragen wat er met de Betje.com illustraties is gebeurd, het is nog altijd mijn bedoeling om zo veel mogelijk posts van een illustratie te voorzien, maar omdat we nog in tijdelijke woonruimte verblijven met 3 kinderen die niet naar school gaan, lukt het mij helaas op dit moment niet om tekenwerk te doen.

Advertisements

Een huis!

12243087_10205403621715679_680401507907122889_n
YES! We hebben een huis!
Ik durf het hier amper neer te zetten, uit angst dat ik de boel alsnog jinx. Het is namelijk een beetje raar gegaan allemaal. Om te beginnen stond het huis op een wat obscure advertentie site. Alle andere sites checkte ik ongeveer ieder kwartier en alles wat enigszins in aanmerking kwam hadden we al bezichtigd. Dat waren nog maar 8 huizen, want veel is er niet als je graag een huis met een tuin wilt in de buurt van Santa Monica en je niet het budget hebt van Pharrell Williams. Dan krijg je piepkleine huizen met een appartementencomplex op een halve meter van je raam of met de wasmachine op de oprit van de buren. Ik was inmiddels te vergelijken met een vrouw met maat 40 die denkt wel in een spijkerbroek maat 36 te passen. Maar dat schattige huisje met 2 slaapkamers, dat gaat ‘m toch echt niet worden met 3 kinderen.
En dus keken we uit wanhoop op deze site en zagen we dit huis: 3 slaapkamers, 2 woonkamers, 2 badkamers, een tuin, zolder en garage. Op een mooi plekje, goede school op loopafstand en binnen ons budget. Dat kan toch niet waar zijn?

We reageerden gelijk en prompt verdween het huis van de site. We wilden het nog niet direct opgeven en hebben met veel moeite een bezichtiging kunnen plannen.We arriveerden bij het huis, er werd geklust en de eigenaar was aanwezig, de makelaar niet.  De eigenaar wist niet dat we kwamen maar wilde ons wel even rondleiden. Het was het eerste huis waar Emma en Victor direct een kamer claimden. Ik hoefde Peter alleen maar aan te kijken om te kunnen zeggen: ‘we’ll take it!’
Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat ‘we’ll take it’ nog niet betekent dat ‘we’ll have it’. In Amerika is in dit soort situaties je credit score belangrijk. Als je geld leent en dat iedere maand netjes terugbetaalt verdien je punten. Wij hebben dus een score van 0.
Het was dus ook op dat moment dat ik dacht: ‘misschien dat het helpt als we een hele goede indruk maken’ en Victor zijn teenslipper naar mijn hoofd slingerde.

We vulden gelijk de formulieren in, betaalden 50 dollar aan de inmiddels gearriveerde makelaar en konden op dat moment verder weinig anders doen dan met samengeknepen billen afwachten. Op vrijdag kregen we het heugelijke nieuws dat we op maandag konden langskomen om het contract te tekenen. We hadden al een bezoek aan de school gepland dus dat kon mooi gecombineerd worden. Als ik niet al verliefd was op het huis, was ik het wel geworden naar aanleiding van het bezoek aan de school. Het is het kleinste schooltje binnen het district van Los Angeles en het leek allemaal erg relaxed en gezellig terwijl de school goede resultaten laat zien.

Daarna mochten we ons melden in het kantoortje van de makelaar recht tegenover de school. Het was een bijzonder slordig hok met een nog slordiger meneer achter een balie. Hij wist ons te vertellen dat degene met wie we hadden afgesproken er niet was, maar niet wanneer die zou komen en of we haar op enige manier konden bereiken. De makelaar die we in het huis hadden gesproken was er ook niet, zei hij.
Er kwam een mevrouw aangesjokt in een soort huispak, maar die wist het ook niet. Toen verscheen de makelaar, hij was er dus wél. We vertelden dat we kwamen om het contract te tekenen en hij liep wat vertwijfeld weg om het contract op te halen. Wij zagen het opeens niet zo zitten om een maand huur en nog eens dat bedrag aan borg vooruit te betalen.

Net toen ik begon te denken dat het ook inderdaad te mooi was om waar te zijn verscheen er nog een andere meneer. Hij verontschuldigde zich voor hun collega’s, liep met ons naar een opgeruimde kamer, nam uitgebreid het contract met ons door, vertelde hoe de wijk was in de jaren ‘60, toen hij er ook al woonde, waar we straks het beste naar het strand kunnen, stemde er in toe dat we nog een rondje door het huis zouden doen vóór we tekenden en gaf ons de sleutels mee. Gelukkig maar, want na 2,5 uur in dat kantoortje met 3 kinderen kwam er van een goede indruk maken helemaal niks meer terecht.

Bevalt het een beetje?

20151030_155838Onze eerste week in LA zit er al ruimschoots op en jongens dat viel niet mee zeg!
De kinderen hebben het op dag 1 wel uitgehouden tot bijna 19.00 uur maar waren desalniettemin om 3 uur weer wakker. En wij dus ook. Toch moesten er dingen geregeld en boodschappen gedaan. Naar de supermarkt gaan met 3 kinderen moet je sowieso nooit doen, nu ik weer helder kan denken weet ik ook niet waarom we dat op deze dag wel deden.
Victor wordt als hij moe is erg druk en luidruchtig, Coen wilde alleen maar worden vastgehouden en dan nog huilde hij veel, de rest van ons had hoofdpijn en een kort lontje. Na 4 dagen was ik nog nauwelijks het appartement uit geweest. Ik had zelfs nog niet alle koffers uitgepakt omdat ik voornamelijk op de bank zat, met Coen op mijn arm, te schreeuwen tegen Emma en Victor, niet zo zeer omdat ik boos was maar om me verstaanbaar te maken ondanks Coens gehuil.
Toch waren er ook leuke dingen, zoals een Halloweenfeestje van het werk, de eerste keer naar de Nederlandse school en Halloween ‘trick or treat’. Die laatste hadden Emma en Victor al de hele week naartoe geleefd: ze versierden het appartement met tekeningen van skelletten die Coen weer van de muur trok en in zijn mond stak.

Bij al deze gelegenheden ontmoeten we aardige mensen en bijna iedereen vraagt dan ‘how do you like Los Angeles so far?’.
Je kunt je misschien wel voorstellen, gezien bovenstaande, dat ik dan even stil val. Ik denk ook dat je bij een verblijf in het buitenland eerst en vooral dingen mist, voordat je alternatieven ontdekt. Of oplossingen, zoals bijvoorbeeld de broodbakmachine die we na 3 dagen al bestelden.
Los Angeles is niet een mooi stadje, zoals Gouda, wat je in een paar uurtjes kunt verkennen en concluderen of je je er wel of niet thuis voelt. Trouwens, ik vond het in Gouda leuk vanwege de mensen die ik in de loop van 10 jaar heb leren kennen, niet omdat het een mooi stadhuis heeft.
Nu we allemaal van de jetlag zijn bekomen kunnen we hier een beginnetje maken met ons plekje te vinden. Als we een huis en een school hebben gevonden en het echte leven weer een beetje is begonnen, dan pas kan ik beginnen met bedenken wat ik er van vindt.