Klapkrat

2015-12-12

In de ruim 6 weken dat we hier zijn hadden we nog geen weekboodschappen gedaan. Het kostte me al gauw 45 minuten om de boodschappen voor 1 of 2 dagen te vinden en ik word een beetje wanhopig als ik me na 3 kwartier nog in de winkel bevind zonder dat het einde van mijn boodschappenlijst in zicht is. Bovendien is Peter degene die altijd de boodschappen doet omdat hij weet wat hij bedoelt met ‘rode mul’ of ‘snapper’, maar Peter had genoeg andere dingen te regelen naast zijn werk.
Het werd toch een beetje vervelend om bijna dagelijks naar de supermarkt te gaan en met Victors verjaardag in het verschiet leek het me goed om ‘even’ flink wat boodschappen in te slaan.

Het begon met de paksoi. Ik zag het niet liggen tussen de worteltjes en de sla. Op school heb ik niet geleerd wat paksoi is in het Engels. En Van House M.D. leer ik alleen dingen als ‘lumbal punction’ en ‘brain biopsie’.
Gelukkig zijn ze heel behulpzaam bij de Wholefoods en had ik Google translate in mijn broekzak. De Wholefoodsjongen had geen idee wat Chinese cabbage is. Dan maar gewoon in het nederlands/chinees: ‘paksoi?’.
“Oh you mean Bok choy! YES!
No we don’t have that.”
Om te voorkomen dat ik weer iets racistisch zou zeggen liet ik hem een plaatje zien van de taugé. Maar dat hadden ze ook niet.

Dan maar verder naar de vleesafdeling. Is half om half gehakt een hollands concept? Hadden ze ook niet in ieder geval.
Vleeswaren… Voorverpakt kun je geen buil aan vallen maar dat zag ik ook nergens. Hoe vraag je om ca. 200 gram salami hier in Amerika? Iets met ounces, hoeveel is dat? Doe maar ca. 30 plakjes. Ze vinden me hier nu toch al een raar wijf.
Hoe langer ik rondliep en hoe meer ik moest vragen, al dan niet met behulp van mijn telefoon, hoe onnozeler ik me voelde. Maar na bijna anderhalf uur had ik voor 5 dagen en een kinderfeestje boodschappen in mijn karretje. Hoera, op naar de finish!

De jongen bij de kassa keek vol verwondering naar mijn boodschappen.
“Are you a personal chef?”
Blijkbaar is het hier gebruikelijker dat je voor George Clooney kookt dan dat je géén kant en klaar maaltijden in je karretje hebt.
Hij: “Do you need bags?”
Ik: “No thank you, I have these.”
Hij: “What are those?!”
Ik: “It’s a… klapkrat.”
Hij: “Wow, do they unfold? Are they stackable? Where did you buy them?! Those are pretty awesome!”

En zo voelde ik me na anderhalf uur gestuntel toch nog een beetje fantastisch.

Advertisements

Containerdag

vrachtwagen met container

We hadden het natuurlijk kunnen zien aankomen, dat op een zekere dag de container met onze spullen voor de deur zou staan. Sterker nog, vol verwachting klopte ons hart al enige tijd, want we wilden héél graag gaan genieten naar ons nieuwe huis. Zeker sinds de kinderen naar school gaan, het scheelt per dag bijna 2 uur reistijd.
Het was dus ook best logisch geweest, als we enigszins een plan hadden gehad over hoe we deze heugelijke dag zouden invullen. Dat zou je zeker verwachten van iemand zoals ik, die van de periode vóór de verhuizing een gedetailleerd draaiboek heeft liggen, waarop dingen staan als: stickertjes kopen om spullen te markeren voor ‘boot’, ‘vlucht’ en ‘opslag’.
We waren de dag van tevoren wel naar het huis gegaan om alle kastjes schoon te maken en vonden daarom dat we het best goed voor elkaar hadden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De container werd om 7 uur ‘s ochtends gebracht, dus Emma en Victor konden nog vóór school veel van hun spullen in ontvangst nemen. Ondertussen werden wij welkom geheten door een aantal buren, ons entree kon hen ook niet ontgaan met zo’n grote wagen voor de deur.
Gedachteloos gingen we vervolgens aan de slag: keukenspullen in de kastjes, fietsen in elkaar schroeven, dat soort dingen. Toen Emma en Victor uit school kwamen gingen we vrolijk verder. Emma had er lol in: ‘het lijkt wel pakjesavond!’.
Daar zei ze me wat; we zouden die avond Sinterklaas vieren. En wat gaan we eigenlijk eten? Het was inmiddels 17.00 uur en ik moest, bij gebrek aan printer, mijn gedichten nog uitschrijven.

Ik kan het ons op zo’n dag wel vergeven dat we frietjes halen en pakjesavond was heel gezellig, de realisatie dat we dom bezig waren kwam pas daarna. Dat ging zo:
Peter: ‘zijn we niet ontzettend stom, dat we dat huis nu onbewoond laten?’
Liesbeth: ‘met dat het gros van onze spullen zo handzaam verpakt is voor eventuele inbrekers bedoel je? Ik zag trouwens dat één van de schuiframen niet dicht kan’.
Peter: ‘het hek en de garagedeur zitten ook niet op slot’.
Liesbeth: ‘heb jij de fietsen op slot gezet?’
Peter: Nee… Zal ik er maar naartoe gaan en daar slapen?’
Liesbeth: ‘wat denk jij, wonen we in Los Angeles of in Boerakker?’

En zo vertrok Peter s’ avonds laat met zijn toilettas naar het nieuwe huis om een slot om het hek te leggen en een pollepel tussen het raam te steken.
Het is maar goed dat ik die had uitgepakt!