Klapkrat

2015-12-12

In de ruim 6 weken dat we hier zijn hadden we nog geen weekboodschappen gedaan. Het kostte me al gauw 45 minuten om de boodschappen voor 1 of 2 dagen te vinden en ik word een beetje wanhopig als ik me na 3 kwartier nog in de winkel bevind zonder dat het einde van mijn boodschappenlijst in zicht is. Bovendien is Peter degene die altijd de boodschappen doet omdat hij weet wat hij bedoelt met ‘rode mul’ of ‘snapper’, maar Peter had genoeg andere dingen te regelen naast zijn werk.
Het werd toch een beetje vervelend om bijna dagelijks naar de supermarkt te gaan en met Victors verjaardag in het verschiet leek het me goed om ‘even’ flink wat boodschappen in te slaan.

Het begon met de paksoi. Ik zag het niet liggen tussen de worteltjes en de sla. Op school heb ik niet geleerd wat paksoi is in het Engels. En Van House M.D. leer ik alleen dingen als ‘lumbal punction’ en ‘brain biopsie’.
Gelukkig zijn ze heel behulpzaam bij de Wholefoods en had ik Google translate in mijn broekzak. De Wholefoodsjongen had geen idee wat Chinese cabbage is. Dan maar gewoon in het nederlands/chinees: ‘paksoi?’.
“Oh you mean Bok choy! YES!
No we don’t have that.”
Om te voorkomen dat ik weer iets racistisch zou zeggen liet ik hem een plaatje zien van de taugé. Maar dat hadden ze ook niet.

Dan maar verder naar de vleesafdeling. Is half om half gehakt een hollands concept? Hadden ze ook niet in ieder geval.
Vleeswaren… Voorverpakt kun je geen buil aan vallen maar dat zag ik ook nergens. Hoe vraag je om ca. 200 gram salami hier in Amerika? Iets met ounces, hoeveel is dat? Doe maar ca. 30 plakjes. Ze vinden me hier nu toch al een raar wijf.
Hoe langer ik rondliep en hoe meer ik moest vragen, al dan niet met behulp van mijn telefoon, hoe onnozeler ik me voelde. Maar na bijna anderhalf uur had ik voor 5 dagen en een kinderfeestje boodschappen in mijn karretje. Hoera, op naar de finish!

De jongen bij de kassa keek vol verwondering naar mijn boodschappen.
“Are you a personal chef?”
Blijkbaar is het hier gebruikelijker dat je voor George Clooney kookt dan dat je géén kant en klaar maaltijden in je karretje hebt.
Hij: “Do you need bags?”
Ik: “No thank you, I have these.”
Hij: “What are those?!”
Ik: “It’s a… klapkrat.”
Hij: “Wow, do they unfold? Are they stackable? Where did you buy them?! Those are pretty awesome!”

En zo voelde ik me na anderhalf uur gestuntel toch nog een beetje fantastisch.

Advertisements

3 thoughts on “Klapkrat

  1. Shin says:

    In Amerika bestellen ze vaak in pounds bij de vleeswaren. Half a pound is wat meer dan 200gr. A quarter pound is dus iets meer dan 100gr. Hou er rekening mee dat je vaak iets meer krijgt dat je vraagt. Succes!

    Liked by 1 person

  2. Clarissa says:

    Haha. Wij hebben ze ook mee naar Beijing. Nog nooit meegenomen aar de super. Karretjes zijn sowieso veel te klein voor zo n krat. De rest ook heel herkenbaar. Met Google translate en foto’s uitleggen dat je cocktailprikkers nodig hebt… Dan maar zonder. Geen hartige taartdeeg te vinden. Dan maar zelf ad slag. Taugé hebben ze hier dan weer wel 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s