Taal

nederlandsetaal

Mijn Engels is best aardig, voor iemand die het moet hebben van een VWO-diploma. Op de kunstacademie deden we niets in het Engels, ik heb niet eerder in het buitenland gewoond en niet bij een bedrijf gewerkt waar de voertaal Engels is. Maar ik red me prima, met de dagelijkse dingen.
Voor mijn mondelinge tentamen Engels had ik een 8.5, als ik het me goed herinner. Wat me vooral is bijgebleven is de verbazing van mijn docent. Hij moest me wel een goed cijfer geven, want hij had geen enkele fout ontdekt in mijn vloeiend uitgesproken Engels. Dat was verrassend voor hem, want bij de toetsen grammatica en zelfs simpele woordjes was ik helemaal niet zo’n uitblinker.
Dit is vrij makkelijk te verklaren. Bijvoorbeeld, toen hij vroeg wat ik later wil worden vond ik het te ingewikkeld om uit te leggen dat ik nog twijfelde tussen wereldverbeterende kunstenaar en revalidatie arts, dus heb ik gezegd dat ik bij de brandweer wil. En daarna veranderde ik het onderwerp naar iets waarover ik Ray Cokes de avond ervoor had horen praten.
Het is helemaal niet zo moeilijk om foutloos Engels te spreken als het niet je doel is om iets te zeggen wat ergens op slaat.

Deze week was ik uitgenodigd bij een coach die zich wil richten op vrouwen die vanwege het werk van hun partner zijn verhuisd naar het buitenland. Er waren twee Britse, een Ierse, een Finse en een IJslandse bij. De laatste twee wonen al jaren in Amerika en zij hadden duidelijk geen moeite meer met het Engels. Het was gezellig, er werden grappige anecdotes verteld over de beginperiode hier en de cultuurverschillen.
Wie mij een beetje kent weet dat ik zelf ook graag een poging doe om geestig uit de hoek te komen. Ik ben me ervan bewust dat een grappig verhaal valt of staat met de juiste bewoording en daar heb ik in het Engels dus een probleem. Bij alles wat ik zou kunnen zeggen sloeg de twijfel toe: kan ik dat leuk verwoorden? Straks zit ik halverwege een verhaal en weet ik niet hoe ik verder moet. Of gebruik ik woorden die uit de mond van Ray Cokes heel cool waren, tegenover pubers, in de jaren ‘90.
Niet echt iets voor mij, om zo te twijfelen over mezelf, maar in dit geval genoot ik wel van de herkenning die ik vond in hun verhalen.
We deden een oefening waarbij we keken naar onszelf in onze verschillende rollen vóór de verhuizing en daarna. Het was opvallend om te zien dat deze oefening juist voor degenen die hier al langer zijn veel pijnlijker was dan voor mij. Mijn vóór leek verdacht veel op de ná: ik ben nog steeds illustrator, moeder van mijn kinderen, dochter van mijn ouders, de vriendin van mijn vrienden…
Natuurlijk gaan die vriendschappen veranderen, maar daar wil ik niet op anticiperen. Die vrienden betekenen nog even veel voor mij als vóór de verhuizing. Ze zijn dus nog even goed onderdeel van mijn identiteit. Dat is anders voor de vrouwen die hier al langer zijn en nu voornamelijk vrienden hebben die ze kennen in hun rol hier als ‘vrouw van’, als ‘moeder’ en niet van hun werk, studententijd of nog daarvoor.
Daarnaast heb ik het geluk dat ik hier een werkvergunning kan krijgen en ik dus niet hoef te veranderen van ‘illustrator’ in ‘thuisblijfmoeder’.

Het zal de coach zijn opgevallen dat ik weinig zei, ze vroeg specifiek aan mij hoe ik me voel sinds de verhuizing. Een moeilijke vraag, ik zou het zelfs in het Nederlands moeilijk kunnen verwoorden. Het was ook niet het moment of de plaats om er sierlijk omheen te lullen.
Ik zei dat er nog iets anders een belangrijk onderdeel is van je identiteit: je moedertaal.
Er is nog niet zo veel veranderd aan mijn identiteit sinds ik hier ben, het zou in het kader van nieuwe vriendschappen te gek zijn als ik er iets meer van kon laten zien.

 

Advertisements

Gewoon

gewoon

De kerstvakantie zit er weer bijna op, dus het gewone leven kan weer beginnen!
Of toch ook niet…
Dankzij Peters riante vakantie van 2 weken is het huis in ieder geval aardig op orde. Het betrof vooral veel spullen kopen. Zo veel zooi ik er in Nederland uit gemariekondoot had, en dat dan in het kwadraat, zoveel hebben we hier aangeschaft in de afgelopen maand.
Bijna alles wat op 220 volt draait moest vervangen en dat blijkt best veel. Van een broodrooster, stofzuiger en staafmixer tot een versterker en een wasmachine tot een printer en niet te vergeten de elektrische citruspers voor de kratten vol met sinaasappelen die nu uit de boom komen.
Het was dus iedere dag een beetje kerst, met pakjes van Amazon voor de deur. Oh ja, kerstverlichting voor aan de veranda mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
Het huis is meer dan anderhalf keer zo groot als ons huis in Nederland, om het een beetje gezellig te krijgen hebben we ons nieuwe wagentje 2 keer volgeladen bij de Ikea.

IMG_2557
We hebben nu dus een ingericht huis, school, auto, kerk en toch nog 2438 dingen die geregeld moeten worden.
Coen zou in Nederland vast al weer naar het consultatiebureau zijn geweest, ik wil naar de tandarts (volgens mij ben ik hier de enige die geen witte tanden heeft, nu wil ik ook een Gerard Joling gebit), Victor moet naar zwemles, ik wil weer af en toe een paar uurtjes ongestoord werken en hoewel ik me prima vermaak met Peters creditcard zou een eigen bankrekening handig zijn. Omdat ik heb gezien wat een papierwerk het vergt als je hier iets wilt regelen moet ik nog even de moed verzamelen om daar aan te beginnen.
Daarnaast zijn we opnieuw aan het uitvinden hoe en wanneer we dingen doen nu Peter weer buitenshuis werkt en op zaterdag tot 13.00 naar de Nederlandse school is met Emma en Victor. Wie brengt de kinderen naar school, wie kan wanneer hardlopen en wie doet wanneer en waar de boodschappen? Het zal nog wel even duren voordat alles op rolletjes loopt.
Tegelijkertijd is ook ontzettend veel gewoon heel gewoon. Terwijl ik dit schrijf heb ik al 3 keer tegen Victor gezegd dat hij niet op Coens hoofd mag zitten (noch op het aanrecht staan, noch in mijn oor schreeuwen) en verschillende onidentificeerbare objecten uit Coens mond getrokken. De woonkamer is onbegaanbaar door een megalomaan en prachtig Duplobouwwerk, ik moet 50 cent betalen iedere keer dat ik Victors kamer wil betreden want dat is een museum en Emma heeft om 16.00 uur (dat is hier 4PM als je geen verwarring wilt zaaien) nog altijd haar haren niet gekamd.
Het is dus, zolang we niet naar buiten kijken, eigenlijk een hele gewone kerstvakantiedag.