School

 

20151201_074326

Laat ik eens de meest gestelde vraag beantwoorden: ‘Hoe gaat het met de kinderen op school?’ Na 2,5 maand (waarvan 3 weken vakantie) valt er wel iets over te zeggen. Ik moest alleen even hun leerkrachten tackelen want als je het hen zelf vraagt zeggen ze natuurlijk: ‘Goed’.
Afgelopen week heb ik Emma’s juf en Victors meester gesproken en die zeiden eigenlijk kort gezegd ook: ‘Goed’.
Dus dan weet u dat.

Toen wij nog in Nederland vertelden over onze plannen om naar Los Angeles te gaan kregen we grofweg twee verschillende soorten reacties. Sommige mensen reageerden enthousiast en dachten dat het voor de kinderen een fantastische ervaring zou zijn.
Anderen reageerden geshockeerd en vroegen dingen als: ‘Hoe ga je dat doen met de kinderen?!’
Het was nog niet in mij opgekomen dat er andere opties zijn dan een paar extra vliegtickets te kopen. De eerste groep was vaak ook een stuk optimistischer over het leren van het Engels: ‘Die leren dat vloeiend in minder dan twee weken.’ De tweede groep kon zich er vaak weinig bij voorstellen dat je je kinderen naar een gewone Engelstalige school stuurt zonder ze eerst aan een gedegen taalcursus te onderwerpen.

We hebben ze wel van tevoren spelenderwijs met de taal laten kennismaken door films en appjes. Emma heeft gewerkt met Duolingo. Een fantastische app, maar ze was er moeilijk voor te porren en de oefeningen in uitspraak durfde ze nauwelijks hardop te doen. Ik stond op het punt om me bij groep twee te voegen. Tenminste wat Emma betreft, Victor maakte ik me veel minder druk om. Vanwege zijn leeftijd ging hij van de Nederlandse groep 3 naar Kindergarten. Ik ging er vanuit dat kleuterjongens in Amerika ook vriendjes worden door elkaar hard in de ballen schoppen en dat vereist weinig taalvaardigheid.
Bovendien had ik begrepen dat hoe jonger het kind is, hoe makkelijker het de taal leert.
Victor heeft bovendien een geheugen als een spons en is nergens bang voor dus voor hem werd het een makkie, dacht ik.

Als ik iets heb geleerd in de afgelopen maanden is dat je onmogelijk kunt inschatten hoe je kind gaat reageren op zo’n verhuizing. Emma die hardop praten in het Nederlands soms al spannend vindt bleek een ninja als het gaat om communiceren in een taal die ze nauwelijks spreekt. Ze had in no time vriendinnen en zei al gauw dat ze de nieuwe school even leuk vindt als die in Nederland. Victor daarentegen had het veel moeilijker en heeft de eerste drie weken nauwelijks wat gezegd. Misschien heeft het er mee te maken dat hij spontaan en impulsief is en was het voor Emma makkelijker om haar verlegen zelf te zijn. Misschien heeft Emma gewoon wat meer people skills of hebben kleuterjongens in Amerika andere manieren om vrienden te worden en maakte Victor niet zo’n beste eerste indruk.
Hoe het ook zij, inmiddels hebben ze hun plekje wel gevonden. Dat wil niet zeggen dat het voor Emma een en al vreugde en jolijt was, want ook zij miste haar vriendinnen en vindt het moeilijk op school. Dat geldt voor beide nu ook nog wel.
Twee van Victors klasgenootjes wonen praktisch naast ons en ze komen na school vaak spelen met Victor en Emma. Ik krijg dan ook een indruk van het niveau van hun Engels. Als je bedoelt met ‘vloeiend’ dat het er als een eindeloze stroom woorden uit komt dan spreken ze nu redelijk vloeiend Engels. Als je met ‘vloeiend’ bedoelt ‘foutloos’ dan zijn ze er nog lang niet. Maar ze redden zich er mee. Of, zoals ze zelf misschien zouden zeggen ‘I can that well hè’.

Jarig

Volgende week wordt Coen één. Ik zie er een beetje tegenop.

Emma werd negen toen we hier nog geen twee weken waren. Gelukkig kwam dat niet geheel onverwacht en hadden we haar kinderfeest al voor ons vertrek naar Amerika gevierd. Op haar verjaardag zelf trakteerde ze stroopwafels op de Nederlandse school en gingen we ‘s middags wat leuks doen met zijn vijven. Emma kreeg nog twee weken lang post uit Nederland en had zo een fantastische verjaardag.

Een maand later werd Victor zes en dat verliep iets minder voorspoedig. Hij zat nog maar twee weken op school en had in allerijl wat vriendjes gemaakt, maar daar kon hij natuurlijk nog niet mee praten. Bovendien was ik er van uitgegaan dat men hier ook gewoon stukjes huisvlijt uitdeelt bij wijze van uitnodiging, evenveel als dat het kind oud wordt uiteraard.
Dat iedereen zich dan, zoals in Nederland, verplicht voelt om het prima te vinden dat je hun kind uit school meeneemt, ze allemaal in dezelfde bak water laat lebberen voor een snoepje en ze met een tas vol meuk weer thuis aflevert. Of tenminste iets in die trant; ik had een speurtocht naar ons huis gepland, ranja met een gebakje en daarna konden de kinderen zich uitleven in een doolhof van verhuisdozen. Ik ben blij dat ik er net op tijd achter kwam dat het er hier een beetje anders aan toe gaat.

Helemaal zeker weten doe ik het nog steeds niet, maar volgens mij nodig je hier de hele klas uit per e-mail (behalve dan dat nieuwe jongetje uit Nederland, waarvan de moeder niet snapt hoe ze haar mailadres hiervoor ter beschikking stelt) en is het nogal vrijblijvend of je gaat, maar áls je gaat neem je één van je ouders en dus ook broertjes en zusjes mee. Ik ben blij dat ik een hint van dit concept opving vlak voor het feest, zodat ik de speurtocht kon schrappen en ik niet met de moeder van het ene kind die wél kwam opdagen hoefde te speuren.

Door nog wat miscommunicatie hier en daar kwamen de andere vier kinderen omstebeurt, wat ik overigens een ieder kan aanraden, zo’n estafettefeest. Victor vond het ook prima, hij kreeg cadeaus die mij leerden dat ik mijn cadeautjesbudget mag opschroeven met een kwadraadje of twee. Dat kan natuurlijk ook makkelijk, zolang we niet op die mailinglijst staan.

Daarnaast was er nog wat stress omtrent ons cadeau: de Ikea salontafel die we wilden beplakken met Legoplaten paste niet in de huurauto, de koopauto liet op zich wachten door gedoe met de bank en toen we dan een tamelijk gênante truck hadden geritseld hadden we geen tijd meer om naar de Ikea te gaan en bovendien waren de online bestelde Legoplaten nog niet bezorgd. Toen we een week later de tafel in elkaar plakten vroeg ik me natuurlijk af waar ik me zo druk om had gemaakt want Victor keek met plezier terug op zijn blamageverjaardag. In ieder geval waren alle perikelen een prima afleiding voor waar ik liever niet aan dacht: de mensen die ik graag had gezien op de verjaardag van mijn zoon. Ik was alleen bezig het Victor zo veel mogelijk naar de zin te maken. En eigenlijk hoort dat natuurlijk ook zo met een verjaardag.

Dus laat ik Coens verjaardag eens bekijken vanuit zijn perspectief: iédereen die iets voor hem betekent is er bij, hij krijgt (als de post meewerkt) cadeautjes van mensen die hij nauwelijks kent en hij mag in zijn blote bibs in de tuin zitten en een taart kapot slaan! 
Misschien dat ik een traantje wegpink, omdat ik opeens geen baby meer heb, mijn familie en vrienden mis en een eerste verjaardag natuurlijk heus wel retebelangrijk is. Maar dat doe ik dan wel stiekum, van achter een grote fotocamera, zodat de mensen op afstand het later een beetje kunnen meebeleven. En daarna ren ik ook in mijn blote kont een rondje door de tuin, want hoe vaak kan dat nou, tijdens een verjaardagsfeestje half februari?

coen1jaar