Jarig

Volgende week wordt Coen één. Ik zie er een beetje tegenop.

Emma werd negen toen we hier nog geen twee weken waren. Gelukkig kwam dat niet geheel onverwacht en hadden we haar kinderfeest al voor ons vertrek naar Amerika gevierd. Op haar verjaardag zelf trakteerde ze stroopwafels op de Nederlandse school en gingen we ‘s middags wat leuks doen met zijn vijven. Emma kreeg nog twee weken lang post uit Nederland en had zo een fantastische verjaardag.

Een maand later werd Victor zes en dat verliep iets minder voorspoedig. Hij zat nog maar twee weken op school en had in allerijl wat vriendjes gemaakt, maar daar kon hij natuurlijk nog niet mee praten. Bovendien was ik er van uitgegaan dat men hier ook gewoon stukjes huisvlijt uitdeelt bij wijze van uitnodiging, evenveel als dat het kind oud wordt uiteraard.
Dat iedereen zich dan, zoals in Nederland, verplicht voelt om het prima te vinden dat je hun kind uit school meeneemt, ze allemaal in dezelfde bak water laat lebberen voor een snoepje en ze met een tas vol meuk weer thuis aflevert. Of tenminste iets in die trant; ik had een speurtocht naar ons huis gepland, ranja met een gebakje en daarna konden de kinderen zich uitleven in een doolhof van verhuisdozen. Ik ben blij dat ik er net op tijd achter kwam dat het er hier een beetje anders aan toe gaat.

Helemaal zeker weten doe ik het nog steeds niet, maar volgens mij nodig je hier de hele klas uit per e-mail (behalve dan dat nieuwe jongetje uit Nederland, waarvan de moeder niet snapt hoe ze haar mailadres hiervoor ter beschikking stelt) en is het nogal vrijblijvend of je gaat, maar áls je gaat neem je één van je ouders en dus ook broertjes en zusjes mee. Ik ben blij dat ik een hint van dit concept opving vlak voor het feest, zodat ik de speurtocht kon schrappen en ik niet met de moeder van het ene kind die wél kwam opdagen hoefde te speuren.

Door nog wat miscommunicatie hier en daar kwamen de andere vier kinderen omstebeurt, wat ik overigens een ieder kan aanraden, zo’n estafettefeest. Victor vond het ook prima, hij kreeg cadeaus die mij leerden dat ik mijn cadeautjesbudget mag opschroeven met een kwadraadje of twee. Dat kan natuurlijk ook makkelijk, zolang we niet op die mailinglijst staan.

Daarnaast was er nog wat stress omtrent ons cadeau: de Ikea salontafel die we wilden beplakken met Legoplaten paste niet in de huurauto, de koopauto liet op zich wachten door gedoe met de bank en toen we dan een tamelijk gênante truck hadden geritseld hadden we geen tijd meer om naar de Ikea te gaan en bovendien waren de online bestelde Legoplaten nog niet bezorgd. Toen we een week later de tafel in elkaar plakten vroeg ik me natuurlijk af waar ik me zo druk om had gemaakt want Victor keek met plezier terug op zijn blamageverjaardag. In ieder geval waren alle perikelen een prima afleiding voor waar ik liever niet aan dacht: de mensen die ik graag had gezien op de verjaardag van mijn zoon. Ik was alleen bezig het Victor zo veel mogelijk naar de zin te maken. En eigenlijk hoort dat natuurlijk ook zo met een verjaardag.

Dus laat ik Coens verjaardag eens bekijken vanuit zijn perspectief: iédereen die iets voor hem betekent is er bij, hij krijgt (als de post meewerkt) cadeautjes van mensen die hij nauwelijks kent en hij mag in zijn blote bibs in de tuin zitten en een taart kapot slaan! 
Misschien dat ik een traantje wegpink, omdat ik opeens geen baby meer heb, mijn familie en vrienden mis en een eerste verjaardag natuurlijk heus wel retebelangrijk is. Maar dat doe ik dan wel stiekum, van achter een grote fotocamera, zodat de mensen op afstand het later een beetje kunnen meebeleven. En daarna ren ik ook in mijn blote kont een rondje door de tuin, want hoe vaak kan dat nou, tijdens een verjaardagsfeestje half februari?

coen1jaar

 

Advertisements

2 thoughts on “Jarig

  1. Roy says:

    Tsja… vindt wat verjaardagsfeestjes de meute hier in LA zo oppervlakkig als een vel papier met windstilte. Een RSVP (om, als uitgenodigde, even netjes te mededelen of je wel of niet komt)? Scheit an. En zelfs al wordt er gezegd ‘we komen’, dan kan je erop rekenen dat zeker een derde gewoon niet komt. Het is hier helaas heel anders dan t Nederland waar ik opgroeide.

    Liked by 1 person

  2. Betje says:

    Ik heb me ook al wel eens af zitten vragen of ik wel geacht wordt te komen als ik wordt uitgenodigd, of dat het uitnodigen een ‘beleefdheid’ is…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s