Wrat

wrat

Emma heeft een wrat. Het viel me pas op toen het ding al het formaat had van een aardappel. Nou ja, een krieltje, laat ik niet overdrijven. Bij nader inspectie vond ik nog twee kleintjes bij haar en één bij Victor.
Ergens diep van binnen weet ik wel dat je daarvoor goedjes kunt kopen bij de drogist, maar dat soort informatie ontvouwt zich pas in mijn brein als ik drie uur in het ziekenhuis heb doorgebracht met alle drie de kinderen.

Mijn moeder stuurde me vroeger naar het wrattenspreekuur zodra er een wratje te zien was, even aanstippen met het magisch dampende staafje en klaar was Betje. Maar ik had kunnen weten dat het er hier in Los Angeles anders aan toe gaat dan in een Gronings dorp in de jaren ‘80.
Een tijdje terug waren de achterkantjes van Emma’s oorbellen namelijk opgeslokt door haar oorlellen. Toen heb ik geleerd dat je hier voor alle medische toestanden met je kind naar de kinderarts gaat. Een consult kost 20 dollar en in beide gevallen leverde het me op wat ik al wist: ‘goh, die dingen zitten in haar oorlellen’ en ‘yep, dat is een wrat’. We werden voor de oorlellen doorverwezen naar een plastisch chirurg en op deze dag dus naar een dermatoloog.
Omdat het ziekenhuis 15-40 minuten rijden is (afhankelijk van het verkeer) lijkt het gunstig als je direct door mag naar de specialist, maar als je er zo tussen wordt gezet, kan de wachttijd oplopen tot meer dan een uur. Herinner me daar even aan als ik weer naar de kinderarts moet, ik schijn dat soort dingen makkelijk te vergeten.

Omdat Emma een klein trauma heeft opgelopen bij opperhork plastisch chirurg zat ze al te sniffen voordat de dermatoloog de behandelkamer betrad. Mij stond het huilen me ook nader dan het lachen. We waren al bijna twee uur in het ziekenhuis en Coen was dus al zeker een uur en driekwartier uitgekeken op het lege Tupperware bakje en verder had ik niks te spelen in mijn tas. We gingen immers enkel een paar wratjes aanstippen.
De dermatoloog bleek al even charmant als voornoemde plastisch chirurg. Wel deed hij twee zeer kundige observaties:

  • Dat is een wrat.
  • Dat ene kind is niet dapper genoeg voor een behandeling met stikstof.

Hij instrueerde de verpleegkundige om de wratten zo ver mogelijk weg te schaven en er cantharidin op te smeren. Bij Victor was dat zo gepiept, bij Emma was het enorm veel gepiep.
Ik probeerde Victor zo te manipuleren dat hij Emma gerust zou stellen. Hij zei: ‘het doet niet echt pijn hoor, nou ja… een beetje maar. En het doet bij jou veel minder pijn want jij bent groter.’ Toen Emma hem wees op het formaat van haar wrat viel hij stil en barstte Emma maar weer in huilen uit. De behandeling duurde zo bijna een uur.
Gelukkig hadden we de meest lieve, kundige, geduldige en geestige verpleegkundige die je wensen kunt. Terwijl ik Coen een bloeddrukmeter uit zijn handjes trok en Victor vroeg de vergrootglaslampdinges te laten staan vertelde hij dat een stukje duct tape ook wonderen doet bij wratten.

Gekkigheid

Heb je dat nou ook wel eens, dat je denkt: ‘wat zit dat arme schaap toch oncomfortabel in dat winkelwagentje. En is dit eigenlijk wel een hygiënische situatie?’
In Amerika zijn daar oplossingen voor.

In Amerika zijn namelijk overál oplossingen voor.

Heb je toevallig niet zo’n zin om een broek aan te trekken, dan run je al je errands gewoon vanuit de auto: eten, pinnen, brieven posten, medicijnen halen, je hondje naar de dierenwasstraat brengen, het kan allemaal ‘drive through’.
Wil je je boodschappen binnen een uur bezorgd hebben? Een kunstwerk van je moederkoek?  Balletdansen met een kind op je rug? Of liever tuinverlichting breien van een vuilniszak terwijl een papegaai in je oor schreeuwt? Ok, voor die laatste heb ik geen adresje maar als ik het kan verzinnen dan is het er vast. En als het érgens in Amerika te vinden is, dan zeer waarschijnlijk (ook) wel in LA.
Hier in LA woont heel de wereld. Als ik alleen al in onze straat kijk, dan zie ik Britten, Nieuw Zeelanders, Japanners, Vietnamezen, Chilenen, Amerikanen uit alle hoeken van het land en mensen van wie ik weer vergeten ben waar ze vandaan komen. En al die verschillende mensen nemen hun eigen producten en services mee. Je hoeft niet lang te zoeken om Deense broodjes, Dim Sum, hagelslag of Vegemite te vinden.
Of iemand die je huis babyproof maakt terwijl jij je tanden laat bleken in een mobiele salon in je voortuin.

Het lijkt wel alsof de natuur zich heeft aangepast aan alle gekkigheid om zich heen. Zonder ver van huis te gaan stond ik oog in oog met een kolibrie, struikelde haast over een opossum en spotte zomaar een pelikaan. (Wie een pelikaan niet zo bijzonder vindt heeft waarschijnlijk nog nooit geprobeerd om de weekboodschappen in zijn wangzakken te vervoeren.) Toen ik laatst een kudde badeendjes dacht te horen bleek er een groep parkieten over ons huis te vliegen.
En dan de planten!LAplanten

plantencollage

 

Als ik dan een plantje denk te betrappen op een saaie verschijning,

aloe1

dan groeit het ding vervolgens een drieëneenhalve meter lange een spriet waar ik de logica niet helemaal van inzie.

.aloespriet

Maar, ik heb geen recht van spreken. Ik behoor tot een species die een boodschappenkarretjeshoes heeft ontwikkeld voor extra hygiëne en comfort van een stelletje schoenzolenlikkende snotslingerfabriekers.

snotslingerfabriekers2

 

Serieus

Ik durf wel te stellen dat ze onderwijs behoorlijk serieus nemen in Los Angeles. Mensen hier zijn bereid om te verhuizen om hun kind naar een bepaalde school te brengen en de kwaliteit van de scholen zie je duidelijk terug in de huizenprijzen. Op Greatschools.org kun je precies zien hoe de verschillende scholen scoren en dan nog zijn er mensen die een 8 uit 10 niet goed genoeg vinden en 1000+ dollars per maand betalen voor een privéschool. Per kind.

In alle gevallen kun je verwachten dat je kind met koekjes langs de deuren mag om meer geld voor de school binnen te harken. Als de overheid iets niet subsidieert, zoals muziekles, toneel of kunstklassen, dan zijn ouders vaak wel bereid om dat met fundraisers alsnog voor elkaar te krijgen.
Hoewel de kinderen een jaar later beginnen aan school (met vijf gaan ze naar Kindergarten) voert het curriculum in het eerste jaar wel iets verder dan het leren vouwen van zestien vierkantjes. Victor is in Kindergarten al volop bezig met lezen, schrijven en rekenen. Hij krijgt zelfs al een beetje huiswerk mee. Dat zijn dan wel geinige projectjes zoals ‘tel de tanden in je mond’, ‘bedenk wat jouw droom is voor deze wereld’ of ‘bouw een Leprechaun val’.
Emma in 3rd grade (groep 5) heeft iedere dag voor ongeveer een uur aan huiswerk. Daarnaast moet ze dagelijks minstens twintig minuten lezen, noteren wat ze heeft gelezen en dat door een ouder laten aftekenen. Papierwerk met handtekeningen, daar houden ze ook erg van!

Van mij mag het wel iets minder serieus af en toe. Spelen met kinderen uit de buurt is misschien wel leerzamer dan blokken aan de keukentafel. Lezen is belangrijk maar voor de lange termijn lijkt het me beter als ze een boek pakt als ze daar zin in heeft. Bovendien, laat die kinderen nog even lekker kind zijn!

Deze week vierde de school de verjaardag van Dr. Seuss, schrijver en illustrator van een groot aantal populaire boeken. In Nederland zou zoiets waarschijnlijk gevierd worden met een boekenbeurs of een voorleesochtend. Als we erg enthousiast zijn laten we misschien wel een ballon op (niet een goed idee).

Op de school van Emma en Victor vierden we het zo:
Maandag: Crazy Sock Day. Draag je raarste sokken.
Dinsdag: Hat Day. Doe je lievelingshoed op.12801366_10205976824925401_3382634090047752660_n
Woensdag: Wacky Wednesday. De kinderen mochten rare combinaties maken van hun kleren, binnenstebuiten, achterstevoren, hoe gekker hoe beter!
Donderdag: ‘Oh, the places you’ll go.’ Kinderen mochten kleren aan die laten zien waar ze naar toe willen op vakantie. Emma en Victor grepen gelijk naar de oranje t-shirts, een duidelijk teken dat ze nog niet helemaal geacclimatiseerd zijn hier.
Vrijdag: Pajama Day. De kinderen mochten in hun pyjama naar school.
Dit was niet voor niets de uitsmijter, de kinderen vonden dit leuker dan alle crazy socks en hats bij elkaar. ‘s Avonds mochten ze weer terug naar school om een film te kijken in hun pyjama en slaapzak. Wat een feest!

IMG_3099

En het mooie was, al die gekkigheid werd door de docenten ook serieus genomen. Ik zag de directrice met een allerknulligst plastic kroontje, een andere medewerker had een gigantische hoed in de vorm van een taart. Blijkbaar was dat niet gek genoeg want hij had er ook allerlei dr. Seuss gerelateerde attributen aan hangen.
Emma’s juf had twee verschillende schoenen aan en van Victors meester weten we nu dat hij een Mario Brothers pyjama heeft.

wackywednesday

Betje.com