Halfjaar

We zijn inmiddels al een halfjaar in Amerika! Ik vind het hier veel leuker dan ik had verwacht. Soms zou ik wel zin hebben om naar de Albert Hein te fietsen voor een pond boerenkaas en een pak dubbelvla, maar over Ocean Park Boulevard scheuren in een zomerjurkje met uitzicht op besneeuwde bergtoppen heeft ook zijn charmes.

bloeienIk was van tevoren bang dat ik de seizoenen zou missen, maar dat LA die niet zou hebben is een misvatting. Weliswaar zijn de temperatuurverschillen door het jaar heen subtieler dan in Nederland, voorjaar in LA is alles behalve subtiel. Nergens in Nederland heb ik zoveel planten in bloei zien staan. Palmbomen hangen trossen met zaad in je blikveld en aloë’s groeien dingen die ik alleen maar kan associeren met gigantische asperge

asperges.

De mensen die ik mis zijn natuurlijk niet weg te strepen tegen de mensen die ik hier ontmoet. Maar wonderbaarlijk genoeg worden sommige relaties alleen maar sterker door de afstand. Toen mijn ouders ‘maar’ 200 km verderop woonden Skypten we nooit, sinds de verhuizing doen we dat soms. We zagen elkaar voorheen zo’n 10 -15 dagen per jaar, nu waren ze hier bijna de hele maand. En leuk dat dat was!

This slideshow requires JavaScript.

Voor het eerst in meer dan 15 jaar hadden we alle tijd om bij te kletsen, maar omdat ze hier zo lang bleven ging iedereen ook wel zijn of haar eigen gang. Mijn vader was zo blij als een vierjarige in Disneyland en crosste op een geleende fiets heel LA door. Mijn moeder genoot van het lekkere weer met haar boeken in de achtertuin.
Mijn vader haalde de kinderen van school en mijn moeder hielp Emma met haar huiswerk.
Daarnaast deden ze de was, de tuin, de vaat, verleenden assistentie bij het verwijderen van hechtingen en behandelen van wratten, lazen Coen en Victor voor, deden reparaties aan het huis, klusten een zandbak, speelden bordspellen met de kinderen en pasten op zodat Peter en ik ook eens met zijn tweeën op stap konden.

Zelfs dan hielden ze nog tijd over voor toeristische uitstapjes waar wij het afgelopen halfjaar niet aan toe waren gekomen. Ze zorgden ervoor dat ik plekjes ontdekte die ik nog niet kende hier in LA, bijvoorbeeld toen mijn vader zin had in Dimsum en ik ze dwars door Downtown naar Chinatown reed.

chinatown

Vandaag gingen ze weer weg en ik zal ze missen. Maar ze zijn hier nog niet uitgekeken en komen misschien wel weer een keertje terug. Dan mogen ze een paar Tony Chocolonely’s voor me meenemen. Die mis ik ook.

ER…

Als je kind ‘s avonds een gat in zijn kin valt, dan ga je natuurlijk naar…
A. Urgent Care
B. Pediatrics after hours
C. Emergency Room
D. Dat weet niemand, dus zeul je je 11.1 kilo baby van A naar B naar C.

Wie de wratpost heeft gelezen snapt dat het antwoord D moet zijn. En dat Coen 11.1 kilo is, weet ik omdat hier geen medische handeling wordt verricht zonder eerst lengte, gewicht en bloeddruk te meten.

Na 2 uur wachten bij de ER werden we geroepen. Coen die op mijn arm lag te slapen werd wakker. Dat kwam mij wel uit, want inmiddels moest ik gruwelijk plassen en ik ging er van uit dat de behandeling nu ook zou plaatsvinden. Ik werd in een behandelkamertje gezet met de mededeling: “het kan nog even duren mevrouw, zo’n 30-45 minuten”. Dat werden er ruim 100.

Daar zat ik dan, in een klein hokje, om 22.00 uur met een jongetje van 13 maanden met rode wangen en een jaap in zijn kin.
Hij ging een beetje piepen en ik ijsbeerde wat met hem door de gang. “Dat mag niet mevrouw, dat is een fire hazard!”
Ik ging terug in mijn hok en ontdekte dat die blauwe handschoentjes prima zijn op te blazen en lastig dicht te knopen. Even heb ik stilletjes lol gehad toen er zo’n grote blauwe handschoen de gang op stuiterde langs de chagrijnige verpleegkundige, maar toch werd het hokje na 45 minuten wel erg klein.

hechtingen

Ik besloot de opmerking van mevrouw Fire Hazard aan mijn laars te lappen. Coen rende de gang heen en weer en had de grootste lol. We werden weer teruggestuurd naar ons hok.
Coen liet luid en duidelijk horen dat hij het er niet mee eens was.
Op mijn vraag waar hij wel mocht bewegen en werd ik gewezen op het feit dat ik me in een ziekenhuis bevond. Ik had natuurlijk kunnen opmerken dat ik het al zo lang vond duren voordat ik mijn pizza kreeg, maar ik was niet meer zo in de stemming voor grapjes. Sterker nog, die fire hazard opmerking begon ergens op te slaan, er kwam rook uit mijn oren.

Na 3,5 uur wachten kreeg Coen een dwangbuis aan en 5 hechtingen in zijn kin. Om 00.30 uur konden we eindelijk naar huis, maar niet voordat ik 100 dollar had afgerekend. Een koopje, als je bedenkt dat een normaal consult van een halfuur 20 dollar kost.

Ik kreeg de instructie om op maandag terug te komen bij de kinderarts om de hechtingen te laten verwijderen. Toen ik dat deed werd eerst geconstateerd dat Coen nog altijd grofweg 11 kilo weegt, vervolgens dat het te vroeg was om de hechtingen er uit te halen en ook dat het de kinderarts met zijn dikke schaar niet ging lukken.
Dus ik moest 2 dagen later maar terugkomen en dan naar… surgery? Plastic surgery? ER aftercare? Oh dat bestaat niet meer… Op de dag zelf inchecken bij de ER en hopen dat je binnen 3 uur geholpen wordt? Of toch maar een andere pediatrist?