School

 

20151201_074326

Laat ik eens de meest gestelde vraag beantwoorden: ‘Hoe gaat het met de kinderen op school?’ Na 2,5 maand (waarvan 3 weken vakantie) valt er wel iets over te zeggen. Ik moest alleen even hun leerkrachten tackelen want als je het hen zelf vraagt zeggen ze natuurlijk: ‘Goed’.
Afgelopen week heb ik Emma’s juf en Victors meester gesproken en die zeiden eigenlijk kort gezegd ook: ‘Goed’.
Dus dan weet u dat.

Toen wij nog in Nederland vertelden over onze plannen om naar Los Angeles te gaan kregen we grofweg twee verschillende soorten reacties. Sommige mensen reageerden enthousiast en dachten dat het voor de kinderen een fantastische ervaring zou zijn.
Anderen reageerden geshockeerd en vroegen dingen als: ‘Hoe ga je dat doen met de kinderen?!’
Het was nog niet in mij opgekomen dat er andere opties zijn dan een paar extra vliegtickets te kopen. De eerste groep was vaak ook een stuk optimistischer over het leren van het Engels: ‘Die leren dat vloeiend in minder dan twee weken.’ De tweede groep kon zich er vaak weinig bij voorstellen dat je je kinderen naar een gewone Engelstalige school stuurt zonder ze eerst aan een gedegen taalcursus te onderwerpen.

We hebben ze wel van tevoren spelenderwijs met de taal laten kennismaken door films en appjes. Emma heeft gewerkt met Duolingo. Een fantastische app, maar ze was er moeilijk voor te porren en de oefeningen in uitspraak durfde ze nauwelijks hardop te doen. Ik stond op het punt om me bij groep twee te voegen. Tenminste wat Emma betreft, Victor maakte ik me veel minder druk om. Vanwege zijn leeftijd ging hij van de Nederlandse groep 3 naar Kindergarten. Ik ging er vanuit dat kleuterjongens in Amerika ook vriendjes worden door elkaar hard in de ballen schoppen en dat vereist weinig taalvaardigheid.
Bovendien had ik begrepen dat hoe jonger het kind is, hoe makkelijker het de taal leert.
Victor heeft bovendien een geheugen als een spons en is nergens bang voor dus voor hem werd het een makkie, dacht ik.

Als ik iets heb geleerd in de afgelopen maanden is dat je onmogelijk kunt inschatten hoe je kind gaat reageren op zo’n verhuizing. Emma die hardop praten in het Nederlands soms al spannend vindt bleek een ninja als het gaat om communiceren in een taal die ze nauwelijks spreekt. Ze had in no time vriendinnen en zei al gauw dat ze de nieuwe school even leuk vindt als die in Nederland. Victor daarentegen had het veel moeilijker en heeft de eerste drie weken nauwelijks wat gezegd. Misschien heeft het er mee te maken dat hij spontaan en impulsief is en was het voor Emma makkelijker om haar verlegen zelf te zijn. Misschien heeft Emma gewoon wat meer people skills of hebben kleuterjongens in Amerika andere manieren om vrienden te worden en maakte Victor niet zo’n beste eerste indruk.
Hoe het ook zij, inmiddels hebben ze hun plekje wel gevonden. Dat wil niet zeggen dat het voor Emma een en al vreugde en jolijt was, want ook zij miste haar vriendinnen en vindt het moeilijk op school. Dat geldt voor beide nu ook nog wel.
Twee van Victors klasgenootjes wonen praktisch naast ons en ze komen na school vaak spelen met Victor en Emma. Ik krijg dan ook een indruk van het niveau van hun Engels. Als je bedoelt met ‘vloeiend’ dat het er als een eindeloze stroom woorden uit komt dan spreken ze nu redelijk vloeiend Engels. Als je met ‘vloeiend’ bedoelt ‘foutloos’ dan zijn ze er nog lang niet. Maar ze redden zich er mee. Of, zoals ze zelf misschien zouden zeggen ‘I can that well hè’.

Jarig

Volgende week wordt Coen één. Ik zie er een beetje tegenop.

Emma werd negen toen we hier nog geen twee weken waren. Gelukkig kwam dat niet geheel onverwacht en hadden we haar kinderfeest al voor ons vertrek naar Amerika gevierd. Op haar verjaardag zelf trakteerde ze stroopwafels op de Nederlandse school en gingen we ‘s middags wat leuks doen met zijn vijven. Emma kreeg nog twee weken lang post uit Nederland en had zo een fantastische verjaardag.

Een maand later werd Victor zes en dat verliep iets minder voorspoedig. Hij zat nog maar twee weken op school en had in allerijl wat vriendjes gemaakt, maar daar kon hij natuurlijk nog niet mee praten. Bovendien was ik er van uitgegaan dat men hier ook gewoon stukjes huisvlijt uitdeelt bij wijze van uitnodiging, evenveel als dat het kind oud wordt uiteraard.
Dat iedereen zich dan, zoals in Nederland, verplicht voelt om het prima te vinden dat je hun kind uit school meeneemt, ze allemaal in dezelfde bak water laat lebberen voor een snoepje en ze met een tas vol meuk weer thuis aflevert. Of tenminste iets in die trant; ik had een speurtocht naar ons huis gepland, ranja met een gebakje en daarna konden de kinderen zich uitleven in een doolhof van verhuisdozen. Ik ben blij dat ik er net op tijd achter kwam dat het er hier een beetje anders aan toe gaat.

Helemaal zeker weten doe ik het nog steeds niet, maar volgens mij nodig je hier de hele klas uit per e-mail (behalve dan dat nieuwe jongetje uit Nederland, waarvan de moeder niet snapt hoe ze haar mailadres hiervoor ter beschikking stelt) en is het nogal vrijblijvend of je gaat, maar áls je gaat neem je één van je ouders en dus ook broertjes en zusjes mee. Ik ben blij dat ik een hint van dit concept opving vlak voor het feest, zodat ik de speurtocht kon schrappen en ik niet met de moeder van het ene kind die wél kwam opdagen hoefde te speuren.

Door nog wat miscommunicatie hier en daar kwamen de andere vier kinderen omstebeurt, wat ik overigens een ieder kan aanraden, zo’n estafettefeest. Victor vond het ook prima, hij kreeg cadeaus die mij leerden dat ik mijn cadeautjesbudget mag opschroeven met een kwadraadje of twee. Dat kan natuurlijk ook makkelijk, zolang we niet op die mailinglijst staan.

Daarnaast was er nog wat stress omtrent ons cadeau: de Ikea salontafel die we wilden beplakken met Legoplaten paste niet in de huurauto, de koopauto liet op zich wachten door gedoe met de bank en toen we dan een tamelijk gênante truck hadden geritseld hadden we geen tijd meer om naar de Ikea te gaan en bovendien waren de online bestelde Legoplaten nog niet bezorgd. Toen we een week later de tafel in elkaar plakten vroeg ik me natuurlijk af waar ik me zo druk om had gemaakt want Victor keek met plezier terug op zijn blamageverjaardag. In ieder geval waren alle perikelen een prima afleiding voor waar ik liever niet aan dacht: de mensen die ik graag had gezien op de verjaardag van mijn zoon. Ik was alleen bezig het Victor zo veel mogelijk naar de zin te maken. En eigenlijk hoort dat natuurlijk ook zo met een verjaardag.

Dus laat ik Coens verjaardag eens bekijken vanuit zijn perspectief: iédereen die iets voor hem betekent is er bij, hij krijgt (als de post meewerkt) cadeautjes van mensen die hij nauwelijks kent en hij mag in zijn blote bibs in de tuin zitten en een taart kapot slaan! 
Misschien dat ik een traantje wegpink, omdat ik opeens geen baby meer heb, mijn familie en vrienden mis en een eerste verjaardag natuurlijk heus wel retebelangrijk is. Maar dat doe ik dan wel stiekum, van achter een grote fotocamera, zodat de mensen op afstand het later een beetje kunnen meebeleven. En daarna ren ik ook in mijn blote kont een rondje door de tuin, want hoe vaak kan dat nou, tijdens een verjaardagsfeestje half februari?

coen1jaar

 

Taal

nederlandsetaal

Mijn Engels is best aardig, voor iemand die het moet hebben van een VWO-diploma. Op de kunstacademie deden we niets in het Engels, ik heb niet eerder in het buitenland gewoond en niet bij een bedrijf gewerkt waar de voertaal Engels is. Maar ik red me prima, met de dagelijkse dingen.
Voor mijn mondelinge tentamen Engels had ik een 8.5, als ik het me goed herinner. Wat me vooral is bijgebleven is de verbazing van mijn docent. Hij moest me wel een goed cijfer geven, want hij had geen enkele fout ontdekt in mijn vloeiend uitgesproken Engels. Dat was verrassend voor hem, want bij de toetsen grammatica en zelfs simpele woordjes was ik helemaal niet zo’n uitblinker.
Dit is vrij makkelijk te verklaren. Bijvoorbeeld, toen hij vroeg wat ik later wil worden vond ik het te ingewikkeld om uit te leggen dat ik nog twijfelde tussen wereldverbeterende kunstenaar en revalidatie arts, dus heb ik gezegd dat ik bij de brandweer wil. En daarna veranderde ik het onderwerp naar iets waarover ik Ray Cokes de avond ervoor had horen praten.
Het is helemaal niet zo moeilijk om foutloos Engels te spreken als het niet je doel is om iets te zeggen wat ergens op slaat.

Deze week was ik uitgenodigd bij een coach die zich wil richten op vrouwen die vanwege het werk van hun partner zijn verhuisd naar het buitenland. Er waren twee Britse, een Ierse, een Finse en een IJslandse bij. De laatste twee wonen al jaren in Amerika en zij hadden duidelijk geen moeite meer met het Engels. Het was gezellig, er werden grappige anecdotes verteld over de beginperiode hier en de cultuurverschillen.
Wie mij een beetje kent weet dat ik zelf ook graag een poging doe om geestig uit de hoek te komen. Ik ben me ervan bewust dat een grappig verhaal valt of staat met de juiste bewoording en daar heb ik in het Engels dus een probleem. Bij alles wat ik zou kunnen zeggen sloeg de twijfel toe: kan ik dat leuk verwoorden? Straks zit ik halverwege een verhaal en weet ik niet hoe ik verder moet. Of gebruik ik woorden die uit de mond van Ray Cokes heel cool waren, tegenover pubers, in de jaren ‘90.
Niet echt iets voor mij, om zo te twijfelen over mezelf, maar in dit geval genoot ik wel van de herkenning die ik vond in hun verhalen.
We deden een oefening waarbij we keken naar onszelf in onze verschillende rollen vóór de verhuizing en daarna. Het was opvallend om te zien dat deze oefening juist voor degenen die hier al langer zijn veel pijnlijker was dan voor mij. Mijn vóór leek verdacht veel op de ná: ik ben nog steeds illustrator, moeder van mijn kinderen, dochter van mijn ouders, de vriendin van mijn vrienden…
Natuurlijk gaan die vriendschappen veranderen, maar daar wil ik niet op anticiperen. Die vrienden betekenen nog even veel voor mij als vóór de verhuizing. Ze zijn dus nog even goed onderdeel van mijn identiteit. Dat is anders voor de vrouwen die hier al langer zijn en nu voornamelijk vrienden hebben die ze kennen in hun rol hier als ‘vrouw van’, als ‘moeder’ en niet van hun werk, studententijd of nog daarvoor.
Daarnaast heb ik het geluk dat ik hier een werkvergunning kan krijgen en ik dus niet hoef te veranderen van ‘illustrator’ in ‘thuisblijfmoeder’.

Het zal de coach zijn opgevallen dat ik weinig zei, ze vroeg specifiek aan mij hoe ik me voel sinds de verhuizing. Een moeilijke vraag, ik zou het zelfs in het Nederlands moeilijk kunnen verwoorden. Het was ook niet het moment of de plaats om er sierlijk omheen te lullen.
Ik zei dat er nog iets anders een belangrijk onderdeel is van je identiteit: je moedertaal.
Er is nog niet zo veel veranderd aan mijn identiteit sinds ik hier ben, het zou in het kader van nieuwe vriendschappen te gek zijn als ik er iets meer van kon laten zien.

 

Gewoon

gewoon

De kerstvakantie zit er weer bijna op, dus het gewone leven kan weer beginnen!
Of toch ook niet…
Dankzij Peters riante vakantie van 2 weken is het huis in ieder geval aardig op orde. Het betrof vooral veel spullen kopen. Zo veel zooi ik er in Nederland uit gemariekondoot had, en dat dan in het kwadraat, zoveel hebben we hier aangeschaft in de afgelopen maand.
Bijna alles wat op 220 volt draait moest vervangen en dat blijkt best veel. Van een broodrooster, stofzuiger en staafmixer tot een versterker en een wasmachine tot een printer en niet te vergeten de elektrische citruspers voor de kratten vol met sinaasappelen die nu uit de boom komen.
Het was dus iedere dag een beetje kerst, met pakjes van Amazon voor de deur. Oh ja, kerstverlichting voor aan de veranda mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
Het huis is meer dan anderhalf keer zo groot als ons huis in Nederland, om het een beetje gezellig te krijgen hebben we ons nieuwe wagentje 2 keer volgeladen bij de Ikea.

IMG_2557
We hebben nu dus een ingericht huis, school, auto, kerk en toch nog 2438 dingen die geregeld moeten worden.
Coen zou in Nederland vast al weer naar het consultatiebureau zijn geweest, ik wil naar de tandarts (volgens mij ben ik hier de enige die geen witte tanden heeft, nu wil ik ook een Gerard Joling gebit), Victor moet naar zwemles, ik wil weer af en toe een paar uurtjes ongestoord werken en hoewel ik me prima vermaak met Peters creditcard zou een eigen bankrekening handig zijn. Omdat ik heb gezien wat een papierwerk het vergt als je hier iets wilt regelen moet ik nog even de moed verzamelen om daar aan te beginnen.
Daarnaast zijn we opnieuw aan het uitvinden hoe en wanneer we dingen doen nu Peter weer buitenshuis werkt en op zaterdag tot 13.00 naar de Nederlandse school is met Emma en Victor. Wie brengt de kinderen naar school, wie kan wanneer hardlopen en wie doet wanneer en waar de boodschappen? Het zal nog wel even duren voordat alles op rolletjes loopt.
Tegelijkertijd is ook ontzettend veel gewoon heel gewoon. Terwijl ik dit schrijf heb ik al 3 keer tegen Victor gezegd dat hij niet op Coens hoofd mag zitten (noch op het aanrecht staan, noch in mijn oor schreeuwen) en verschillende onidentificeerbare objecten uit Coens mond getrokken. De woonkamer is onbegaanbaar door een megalomaan en prachtig Duplobouwwerk, ik moet 50 cent betalen iedere keer dat ik Victors kamer wil betreden want dat is een museum en Emma heeft om 16.00 uur (dat is hier 4PM als je geen verwarring wilt zaaien) nog altijd haar haren niet gekamd.
Het is dus, zolang we niet naar buiten kijken, eigenlijk een hele gewone kerstvakantiedag.

Klapkrat

2015-12-12

In de ruim 6 weken dat we hier zijn hadden we nog geen weekboodschappen gedaan. Het kostte me al gauw 45 minuten om de boodschappen voor 1 of 2 dagen te vinden en ik word een beetje wanhopig als ik me na 3 kwartier nog in de winkel bevind zonder dat het einde van mijn boodschappenlijst in zicht is. Bovendien is Peter degene die altijd de boodschappen doet omdat hij weet wat hij bedoelt met ‘rode mul’ of ‘snapper’, maar Peter had genoeg andere dingen te regelen naast zijn werk.
Het werd toch een beetje vervelend om bijna dagelijks naar de supermarkt te gaan en met Victors verjaardag in het verschiet leek het me goed om ‘even’ flink wat boodschappen in te slaan.

Het begon met de paksoi. Ik zag het niet liggen tussen de worteltjes en de sla. Op school heb ik niet geleerd wat paksoi is in het Engels. En Van House M.D. leer ik alleen dingen als ‘lumbal punction’ en ‘brain biopsie’.
Gelukkig zijn ze heel behulpzaam bij de Wholefoods en had ik Google translate in mijn broekzak. De Wholefoodsjongen had geen idee wat Chinese cabbage is. Dan maar gewoon in het nederlands/chinees: ‘paksoi?’.
“Oh you mean Bok choy! YES!
No we don’t have that.”
Om te voorkomen dat ik weer iets racistisch zou zeggen liet ik hem een plaatje zien van de taugé. Maar dat hadden ze ook niet.

Dan maar verder naar de vleesafdeling. Is half om half gehakt een hollands concept? Hadden ze ook niet in ieder geval.
Vleeswaren… Voorverpakt kun je geen buil aan vallen maar dat zag ik ook nergens. Hoe vraag je om ca. 200 gram salami hier in Amerika? Iets met ounces, hoeveel is dat? Doe maar ca. 30 plakjes. Ze vinden me hier nu toch al een raar wijf.
Hoe langer ik rondliep en hoe meer ik moest vragen, al dan niet met behulp van mijn telefoon, hoe onnozeler ik me voelde. Maar na bijna anderhalf uur had ik voor 5 dagen en een kinderfeestje boodschappen in mijn karretje. Hoera, op naar de finish!

De jongen bij de kassa keek vol verwondering naar mijn boodschappen.
“Are you a personal chef?”
Blijkbaar is het hier gebruikelijker dat je voor George Clooney kookt dan dat je géén kant en klaar maaltijden in je karretje hebt.
Hij: “Do you need bags?”
Ik: “No thank you, I have these.”
Hij: “What are those?!”
Ik: “It’s a… klapkrat.”
Hij: “Wow, do they unfold? Are they stackable? Where did you buy them?! Those are pretty awesome!”

En zo voelde ik me na anderhalf uur gestuntel toch nog een beetje fantastisch.

Containerdag

vrachtwagen met container

We hadden het natuurlijk kunnen zien aankomen, dat op een zekere dag de container met onze spullen voor de deur zou staan. Sterker nog, vol verwachting klopte ons hart al enige tijd, want we wilden héél graag gaan genieten naar ons nieuwe huis. Zeker sinds de kinderen naar school gaan, het scheelt per dag bijna 2 uur reistijd.
Het was dus ook best logisch geweest, als we enigszins een plan hadden gehad over hoe we deze heugelijke dag zouden invullen. Dat zou je zeker verwachten van iemand zoals ik, die van de periode vóór de verhuizing een gedetailleerd draaiboek heeft liggen, waarop dingen staan als: stickertjes kopen om spullen te markeren voor ‘boot’, ‘vlucht’ en ‘opslag’.
We waren de dag van tevoren wel naar het huis gegaan om alle kastjes schoon te maken en vonden daarom dat we het best goed voor elkaar hadden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De container werd om 7 uur ‘s ochtends gebracht, dus Emma en Victor konden nog vóór school veel van hun spullen in ontvangst nemen. Ondertussen werden wij welkom geheten door een aantal buren, ons entree kon hen ook niet ontgaan met zo’n grote wagen voor de deur.
Gedachteloos gingen we vervolgens aan de slag: keukenspullen in de kastjes, fietsen in elkaar schroeven, dat soort dingen. Toen Emma en Victor uit school kwamen gingen we vrolijk verder. Emma had er lol in: ‘het lijkt wel pakjesavond!’.
Daar zei ze me wat; we zouden die avond Sinterklaas vieren. En wat gaan we eigenlijk eten? Het was inmiddels 17.00 uur en ik moest, bij gebrek aan printer, mijn gedichten nog uitschrijven.

Ik kan het ons op zo’n dag wel vergeven dat we frietjes halen en pakjesavond was heel gezellig, de realisatie dat we dom bezig waren kwam pas daarna. Dat ging zo:
Peter: ‘zijn we niet ontzettend stom, dat we dat huis nu onbewoond laten?’
Liesbeth: ‘met dat het gros van onze spullen zo handzaam verpakt is voor eventuele inbrekers bedoel je? Ik zag trouwens dat één van de schuiframen niet dicht kan’.
Peter: ‘het hek en de garagedeur zitten ook niet op slot’.
Liesbeth: ‘heb jij de fietsen op slot gezet?’
Peter: Nee… Zal ik er maar naartoe gaan en daar slapen?’
Liesbeth: ‘wat denk jij, wonen we in Los Angeles of in Boerakker?’

En zo vertrok Peter s’ avonds laat met zijn toilettas naar het nieuwe huis om een slot om het hek te leggen en een pollepel tussen het raam te steken.
Het is maar goed dat ik die had uitgepakt!

 

Lelijk

IMG_2381

Miriam uit Nederland woont al ruim 10 jaar in LA. Ze vertelde dat ze erg moest wennen, “vooral omdat het hier zo lelijk is”. Ik had het zelf nog niet hardop durven zeggen maar besef sinds ik hier woon ook dat ik op esthetisch vlak behoorlijk verwend ben. De steden waar ik gewoond heb zijn Groningen, Delft en Gouda. Hoewel die laatste de meest gezapige is van de drie, woonden we daar heerlijk. Het heeft een sfeervolle historische binnenstad, het verkeer is voor jonge kinderen op de fiets goed te doen en de directe omgeving van Gouda is hardlopersheaven. Je kunt er gerust een halve marathon lopen zonder 1 stoplicht tegen te komen. Wat je wel tegenkomt zijn watervogels, een landschap die door de seizoenen heen voortdurend verandert en stilte. Ik mis dat.
Wat bezielt me dan toch om in deze oneindig grote stad te gaan wonen? Durf ik zelf ook toe te geven dat ik het hier lelijk vind? Het is in ieder geval een opluchting om te horen dat je dat kunt doen zonder hier zo snel mogelijk weg te willen. Miriam heeft het in ieder geval naar haar zin in Los Angeles.

Petra verhuisde ruim een jaar geleden vanuit Gouda naar LA. Ze deelde met mij wat leuke winkels die ze had ontdekt. Eén daarvan was Marshalls. Ik vroeg aan haar: “bedoel je nou dat Schoenenreus meets Action ding?”. Ze zei: “je moet even door de lelijkheid heen kijken, dan vind je er echt leuke dingen voor weinig geld”.
Marshalls zit naast de school waar Emma en Victor 2 keer per week een uurtje engelse les krijgen. Dat (en dat ik een kniepert ben) was reden genoeg voor mij om deze lelijkerd nog een kans te geven. Petra had gelijk, toen ik de plastic winterlaarzen en kitcherige tasjes voorbij was gelopen vond ik te gek speelgoed voor Coen van gerecycled plastic (Green Toys). Er lagen prachtig geillustreerde puzzels die me deden denken aan het Franse merk Djeco, een fantastisch Super Hero tekenboek en rete geinige party crackers. Ik was in één keer klaar voor Sinterklaas.

IMG_2402Niet veel later kwam ik een blog tegen met de titel: THIS UGLY BEAUTIFUL CITY
Je raadt het al, het gaat over Los Angeles. Ik las een stukje over ‘tide pooling’. Als het eb is, dan valt er van alles te ontdekken op de rotsen en in de lagunes die tevoorschijn komen. De blogster schrijft er over:

“To the naked eye sometimes these places just look like puddles and rocks. When you are there do me a favor and take a moment. Be still. If you look into the pools of water you can see the small creatures, hermit crabs skittering about and kicking snails out of their shells, anemone undulating, sea hare slowly moving looking for snacks, and things you thought were rocks and rings of sand suddenly move.”

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik Los Angeles echt lelijk vind of gewoon anders. Wat het lelijk maakt zijn de eindeloze stromen auto’s en de snelwegen die dwars door de stad lopen. Tankstations, kantoren en grote winkels die wij keurig verbannen naar de randen van de steden staan hier midden in woonwijken. Of eigenlijk weet ik niet zo goed wanneer je hier spreekt van een woonwijk of een winkelgebied.
LA is één grote erwtensoep van wegen, palmbomen, schattige woonhuisjes met deftige voortuintjes, kantoren, reclameborden, hippe winkeltjes verstopt in betonnen blokken, tankstations, uitbundig bloeiende planten, Starbucksen, strand, bergen, electriciteitsdraden waar eekhoorns overheen rennen en mensen in alle soorten en maten.
Niet in de eerste plaats mooi nee, maar er valt een hoop te ontdekken. Je moet alleen soms twee keer kijken.

P.S. Mocht je je afvragen wat er met de Betje.com illustraties is gebeurd, het is nog altijd mijn bedoeling om zo veel mogelijk posts van een illustratie te voorzien, maar omdat we nog in tijdelijke woonruimte verblijven met 3 kinderen die niet naar school gaan, lukt het mij helaas op dit moment niet om tekenwerk te doen.

Een huis!

12243087_10205403621715679_680401507907122889_n
YES! We hebben een huis!
Ik durf het hier amper neer te zetten, uit angst dat ik de boel alsnog jinx. Het is namelijk een beetje raar gegaan allemaal. Om te beginnen stond het huis op een wat obscure advertentie site. Alle andere sites checkte ik ongeveer ieder kwartier en alles wat enigszins in aanmerking kwam hadden we al bezichtigd. Dat waren nog maar 8 huizen, want veel is er niet als je graag een huis met een tuin wilt in de buurt van Santa Monica en je niet het budget hebt van Pharrell Williams. Dan krijg je piepkleine huizen met een appartementencomplex op een halve meter van je raam of met de wasmachine op de oprit van de buren. Ik was inmiddels te vergelijken met een vrouw met maat 40 die denkt wel in een spijkerbroek maat 36 te passen. Maar dat schattige huisje met 2 slaapkamers, dat gaat ‘m toch echt niet worden met 3 kinderen.
En dus keken we uit wanhoop op deze site en zagen we dit huis: 3 slaapkamers, 2 woonkamers, 2 badkamers, een tuin, zolder en garage. Op een mooi plekje, goede school op loopafstand en binnen ons budget. Dat kan toch niet waar zijn?

We reageerden gelijk en prompt verdween het huis van de site. We wilden het nog niet direct opgeven en hebben met veel moeite een bezichtiging kunnen plannen.We arriveerden bij het huis, er werd geklust en de eigenaar was aanwezig, de makelaar niet.  De eigenaar wist niet dat we kwamen maar wilde ons wel even rondleiden. Het was het eerste huis waar Emma en Victor direct een kamer claimden. Ik hoefde Peter alleen maar aan te kijken om te kunnen zeggen: ‘we’ll take it!’
Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat ‘we’ll take it’ nog niet betekent dat ‘we’ll have it’. In Amerika is in dit soort situaties je credit score belangrijk. Als je geld leent en dat iedere maand netjes terugbetaalt verdien je punten. Wij hebben dus een score van 0.
Het was dus ook op dat moment dat ik dacht: ‘misschien dat het helpt als we een hele goede indruk maken’ en Victor zijn teenslipper naar mijn hoofd slingerde.

We vulden gelijk de formulieren in, betaalden 50 dollar aan de inmiddels gearriveerde makelaar en konden op dat moment verder weinig anders doen dan met samengeknepen billen afwachten. Op vrijdag kregen we het heugelijke nieuws dat we op maandag konden langskomen om het contract te tekenen. We hadden al een bezoek aan de school gepland dus dat kon mooi gecombineerd worden. Als ik niet al verliefd was op het huis, was ik het wel geworden naar aanleiding van het bezoek aan de school. Het is het kleinste schooltje binnen het district van Los Angeles en het leek allemaal erg relaxed en gezellig terwijl de school goede resultaten laat zien.

Daarna mochten we ons melden in het kantoortje van de makelaar recht tegenover de school. Het was een bijzonder slordig hok met een nog slordiger meneer achter een balie. Hij wist ons te vertellen dat degene met wie we hadden afgesproken er niet was, maar niet wanneer die zou komen en of we haar op enige manier konden bereiken. De makelaar die we in het huis hadden gesproken was er ook niet, zei hij.
Er kwam een mevrouw aangesjokt in een soort huispak, maar die wist het ook niet. Toen verscheen de makelaar, hij was er dus wél. We vertelden dat we kwamen om het contract te tekenen en hij liep wat vertwijfeld weg om het contract op te halen. Wij zagen het opeens niet zo zitten om een maand huur en nog eens dat bedrag aan borg vooruit te betalen.

Net toen ik begon te denken dat het ook inderdaad te mooi was om waar te zijn verscheen er nog een andere meneer. Hij verontschuldigde zich voor hun collega’s, liep met ons naar een opgeruimde kamer, nam uitgebreid het contract met ons door, vertelde hoe de wijk was in de jaren ‘60, toen hij er ook al woonde, waar we straks het beste naar het strand kunnen, stemde er in toe dat we nog een rondje door het huis zouden doen vóór we tekenden en gaf ons de sleutels mee. Gelukkig maar, want na 2,5 uur in dat kantoortje met 3 kinderen kwam er van een goede indruk maken helemaal niks meer terecht.

Bevalt het een beetje?

20151030_155838Onze eerste week in LA zit er al ruimschoots op en jongens dat viel niet mee zeg!
De kinderen hebben het op dag 1 wel uitgehouden tot bijna 19.00 uur maar waren desalniettemin om 3 uur weer wakker. En wij dus ook. Toch moesten er dingen geregeld en boodschappen gedaan. Naar de supermarkt gaan met 3 kinderen moet je sowieso nooit doen, nu ik weer helder kan denken weet ik ook niet waarom we dat op deze dag wel deden.
Victor wordt als hij moe is erg druk en luidruchtig, Coen wilde alleen maar worden vastgehouden en dan nog huilde hij veel, de rest van ons had hoofdpijn en een kort lontje. Na 4 dagen was ik nog nauwelijks het appartement uit geweest. Ik had zelfs nog niet alle koffers uitgepakt omdat ik voornamelijk op de bank zat, met Coen op mijn arm, te schreeuwen tegen Emma en Victor, niet zo zeer omdat ik boos was maar om me verstaanbaar te maken ondanks Coens gehuil.
Toch waren er ook leuke dingen, zoals een Halloweenfeestje van het werk, de eerste keer naar de Nederlandse school en Halloween ‘trick or treat’. Die laatste hadden Emma en Victor al de hele week naartoe geleefd: ze versierden het appartement met tekeningen van skelletten die Coen weer van de muur trok en in zijn mond stak.

Bij al deze gelegenheden ontmoeten we aardige mensen en bijna iedereen vraagt dan ‘how do you like Los Angeles so far?’.
Je kunt je misschien wel voorstellen, gezien bovenstaande, dat ik dan even stil val. Ik denk ook dat je bij een verblijf in het buitenland eerst en vooral dingen mist, voordat je alternatieven ontdekt. Of oplossingen, zoals bijvoorbeeld de broodbakmachine die we na 3 dagen al bestelden.
Los Angeles is niet een mooi stadje, zoals Gouda, wat je in een paar uurtjes kunt verkennen en concluderen of je je er wel of niet thuis voelt. Trouwens, ik vond het in Gouda leuk vanwege de mensen die ik in de loop van 10 jaar heb leren kennen, niet omdat het een mooi stadhuis heeft.
Nu we allemaal van de jetlag zijn bekomen kunnen we hier een beginnetje maken met ons plekje te vinden. Als we een huis en een school hebben gevonden en het echte leven weer een beetje is begonnen, dan pas kan ik beginnen met bedenken wat ik er van vindt.

De reis

Wellicht heb je gedacht, na het lezen van mijn verhaal over de visa, ‘dat wordt wat met die 11 uur in het vliegtuig’. Dat dachten wij in ieder geval wel, maar het ging verrassend goed!
Ok, er was een incidentje dat Coen over mij heen kotste en ik me realiseerde dat ik voor Coen weliswaar 3 schone outfits in mijn tas had, voor mezelf alleen een schone onderbroek. Als je bedenkt dat de voorafgaande 9 uur voorbij waren gevlogen (haha!) mag je niet klagen. Het scheelde al dat we een hotel hadden pal tegenover de vertrekhal. We hoefden dus niet extra vroeg weg vanwege kans op file en wat er allemaal nog meer tegen kan zitten onderweg.
Zoals bijvoorbeeld toen we de avond ervoor met het taxibusje naar Schiphol al 2 x gestopt waren voordat we Gouda uit waren. Coen had het op een oorverdovend krijsen gezet. Uiteindelijk kreeg ik hem stil met een knap staaltje acrobatiek, waardoor ik hem in slaap kon voeden terwijl hij in de Maxi Cosi zat, maar dat lukte niet vanaf de stoel vóór hem, dus we moesten ons opnieuw arrangeren.
Emma was ook aan het brullen, officieel omdat ze haar gordel niet vast kreeg, wat niet verwonderlijk was omdat ze maar alvast haar zonnebril had opgezet om 19.00 uur ‘s avonds, maar het brullen had natuurlijk meer van doen met de vriendinnen die haar zojuist hadden uitgezwaaid.

Op deze zondag van de vlucht verliep alles vlotjes. Na het inchecken en de douane hadden we nog tijd om te ontbijten en toen we bij de gate kwamen was het boarden al begonnen.
Peter vond dit een goed moment voor een uitgebreid toiletbezoek en zo kwamen wij nog aangesneld toen de gate al dicht ging.
Een beetje jammer voor ons was dat we niet naast elkaar konden zitten en de stoelen langs het gangpad al bezet waren. Ronduit zielig was het voor de twee heren die ieder tot vlak voor het opstijgen 2 lege stoelen naast zich hadden en ongetwijfeld hadden gehoopt op alles behalve een gezin met 3 kleine kinderen. Maar, zoals gezegd, het ging boven verwachting goed. Ook bij aankomst waren we in no time door de douane en alle koffers verschenen op de bagageband, fijn!

Het lastigste stukje was weer de taxirit. Coen zat wederom vreselijk te krijsen en ik kon niet direct naast hem gaan zitten. Het weerhield Victor er niet van om in slaap te vallen, maar niet nadat hij Emma een paar klappen had verkocht waardoor ook Emma weer zat te brullen en ik natuurlijk ook. Maar hé, we zijn er!

IMG_20151025_144541